‘Hardlopen is niks voor mij!’

DSC00165

Coopertest? Nee bedankt. Piepjestest? Nog erger! Vroeger had ik een hekel aan alles wat te maken had met hardlopen of enige andere vorm van rennen. Een paar minuten inlopen tijdens de gymlessen probeerde ik al te ontwijken. En nu sta ik ingeschreven voor de New York Marathon! What happened here?!

Hardlopen was voor mij altijd een een van de ergste dingen die ik kon indenken. Ik was al niet goed in sport, maar rennen kon ik helemaal niet. Snel was ik niet en ik had de conditie van een slak, dus ik hield het maar zo’n twee minuten vol. Last van steken, vermoeide benen en kortademigheid waren zeker geen uitzondering. Mijn vader was wel een fanatieke hardloper die regelmatig trainde en ik kon mij niet voorstellen wat daar leuk aan was! Stiekem wilde ik het wel veranderen, een betere conditie krijgen en fitter worden. Het daadwerkelijk doen, dat kon ik niet.

Het veranderde allemaal ongeveer 3 jaar geleden, toen ik in januari (misschien een van mijn goede voornemens?) besloot dat ik toch écht een keer een 5KM moest gaan lopen. Ik weet nog goed dat een vriendin van mijn moeder was begonnen met hardlopen met Evy en dat wilde ik ook! Voor degenen die Evy niet kennen: Evy is een semi vriendelijke vrouw die in haar door muziek ondersteunde MP3 sportlesjes met zoetgevooisd Belgisch accent precies zegt wanneer je moet gaan lopen en hoe ‘fiers’ je het doet. Met haar schema kon je gemakkelijk in drie maanden richting de 5KM trainen. Drie keer per week moest je daarvoor de straat op. Dat deed ik op oude sportschoenen die al jaren in mijn kast lagen, maar voor die paar minuten die je moest rennen werkte dat goed genoeg.

IMG_9799

Leuk vond ik het niet. Nog steeds had ik last van steken en ik vervloekte mijzelf regelmatig als ik weer aan het lopen was, maar ik deed het. Ik hield vol! En langzaam maar zeker kon ik langer lopen. Terwijl ik eerst al stond uit te hijgen na een minuut joggen, kon ik uiteindelijk een halfuur achter elkaar rennen! En trots dat ik was! Helaas, toen ik klaar was met Evy, verdween ook de motivatie om drie keer per week te blijven lopen. Samen met mijn vader ging ik af en toe naar een wedstrijd om te lopen, zodat ik mijzelf een beetje gemotiveerd kon houden. Ik verhoogde de afstand zelfs naar een 10KM, maar erg blij werd ik er niet van. Nog steeds ging ik met tegenzin de straat op, alsmaar op de klok kijkend of ik al bijna klaar was. Ik vertelde mijzelf dat ik ‘hier echt geen zin in had’ en ‘het toch niet kon’ en was onderweg alleen maar bezig met hoeveel pijn het deed en hoeveel ik hardlopen wel niet haatte.

De ergste dip kwam vorig jaar. Na mijn zomervakantie liet ik mijn hardloopschoenen lange tijd in de kast liggen. Ik kon mijzelf er niet toe zetten naar buiten te gaan en te lopen. Hardlopen was toch niks voor mij. En daar was ineens de Dam tot Dam, waarvoor ik mij had ingeschreven! Ik was ongetraind en zag er als een berg tegenop, maar toch ging ik hem lopen. Dit is niet, ik herhaal NIET aan te raden! Het was echt een verschrikkelijke ervaring. Ik finishte, maar vraag me niet hoe! Vervolgens liet ik mijn hardloopschoenen weer verstoffen onder mijn bed.

Het veranderde toen ik mij in november 2016 realiseerde dat ik een halve marathon zou lopen in April; de halve van Berlijn. Daar moest ik toch echt voor trainen. Mensen in mijn omgeving, ikzelf misschien het meest, geloofden niet dat ik hem uit zou kunnen lopen. Ik besloot alles ervoor te geven en te bewijzen dat ik het wél kon!
Ik beet mijzelf vast in mijn trainingsschema, alles moest ervoor wijken. En langzaam maar zeker ging ik toch vooruit! Ik had nog steeds niet altijd zin om te gaan, maar ik haalde er toch zoveel voldoening uit. Uiteindelijk finishte ik met een waanzinnig publiek in de Duitse hoofdstad en ik voelde me onoverwinnelijk! Ik had het gedaan! Dat gevoel zal ik nooit meer vergeten!

IMG_3668

En daar houd ik mij aan vast. Ik merk zelf dat ik heel veel voldoening haal uit de vooruitgang die ik boek en weet dat ik alles kan als ik het maar wil en er hard genoeg voor vecht.
Ook merk ik de laatste tijd dat ik echt kan genieten van een rondje lopen en dat ik me daarna een stuk beter voel dan voor ik begon te lopen. Ik heb hiermee een manier gevonden om te dealen met stress of een mindere dag; even je hoofd leegmaken tijdens een rondje. Het is nu zelfs zo erg gevonden dat ik het mis als ik niet kan lopen of een rustdag heb.

Wat er precies veranderd is weet ik niet, ik denk mijn eigen mindset. Ik hoef niet hard te lopen, ik wil graag hardlopen. Ik mag en kan hardlopen, dat is zeker niet voor iedereen het geval. Daar ben ik zeer dankbaar voor.
Herkennen jullie dit gevoel? En hoe zijn jullie begonnen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s