Recap: (halve) marathon Eindhoven

IMG_7709

Hoe ik verwachtte dat mijn zondag eruit zou zien? Ik zou een lange duurloop van 2 tot 2,5 uur gaan doen (waarheen wist ik nog niet) en verder zou ik lekker de hele dag relaxen en genieten van de vrije dag. Dat deze zondag er heel anders uit zou komen te zien, dat wist ik op zaterdagavond nog niet! Maar soms zijn spontane acties juist de leukste, right? Waar ik het over heb? Lees maar verder!

Lange duurlopen, af en toe vind ik ze zo verschrikkelijk saai. Je loopt ook maar zo’n lange tijd in je eentje. Voor zondag stond er weer een op de planning. Ik zag er niet tegenop, maar echt zin moest ik nog wel maken. Ik had gehoord dat veel mensen bij de Eindhoven Marathon zouden zijn, maar ik had me daar niet voor ingeschreven en zaterdagavond was het te laat. De inschrijving was gesloten.

Toen ik zondagochtend wakker werd, zag ik echter een berichtje van vriendin Gaby, die alsnog een startnummer voor me kon regelen. Dat liet ik me geen twee keer zeggen!
Gelukkig was ik vroeg wakker, dus ik kon nog rustig eten en mijn spullen pakken voor ik de reis naar Eindhoven zou maken (en dat was er best wel een!). Gezellig met Petra in de trein, dan kom je wel al in de juiste stemming!

Waarom ik uiteindelijk gekozen heb deze race mee te lopen? Ik wilde mijn halve marathon (op advies van Rob, de trainer) lopen in ongeveer 2u15 (ongeveer 6:24 per km) en dat zou overeen komen met de training die ik die dag moest lopen. Heel handig dus! Ook leek het me handig om weer even in de sfeer te komen. Leren in je eigen pace te blijven lopen en je niet mee te laten zuigen door de menigte. Drinkposten om vocht aan te vullen zonder je te verslikken of je halve bekertje te morsen. Genoeg om te oefenen!
Ik nam dit keer drie gels mee, omdat ik vorige week (toen ik er twee had) aan het einde volledig leeg was. Ik had mijn doel, mijn spullen en was er klaar voor!

IMG_7713

Petra en ik startten allebei in vak H. De vorige eigenaar van mijn startnummer, Rene, bleek een snelle loper te zijn die in vak A kon starten. Maar daar paste ik niet echt tussen. We moesten echt lang wachten voordat we eindelijk konden starten (een halfuur). En toen we uiteindelijk mochten starten gingen we allebei ons eigen weg, wel zo prettig!

De eerste kilometers gingen moeizaam. Ik kon mijn tempo niet goed vinden, m’n voeten deden zeer en ik zag het een beetje somber in. Als het de hele afstand zo zou zijn…? Maar toch, ik wist dat ik dit wel kon! Ik moest mijn mindset omzetten en positiever gaan denken. Gelukkig ging het al snel beter! Ik liep lekker op ongeveer 6:11 per km. Soms wat sneller, soms langzamer en dat voelde comfortabel. Ik moest twee keer kort stoppen omdat er een steentje in mijn sok terecht was gekomen, maar ik denk dat dat niet geldt als ‘wandelen’ toch?! 😉

EMAT6149-20x30

En voor ik het wist was het daar; de eerste drinkpost. Een uitdaging, wie kent het niet? Ik wilde een manier vinden om mijn water/sportdrank te drinken zonder te hoeven wandelen of morsen, maar hoe? Ik had ergens iets gelezen over rietjes, dus deze had ik in stukjes geknipt en meegenomen. Als tip van Gaby stopte ik er eentje tussen het bandje van mijn horloge en wat bleek? Dit werkte echt perfect! Kwam de drinkpost in zicht kon je gemakkelijk je rietje pakken en het drinkt echt heel fijn! Verslikken, morsen en wandelen zijn verleden tijd als je met rietjes bent voorbereid! Gratis tip van mij!

De race verliep eigenlijk heel erg goed. Bij het 10km punt werd ik opeens op mijn schouder getikt en verbaasd keek ik om. Een moment moest ik focussen (serieus, als er onverwachts iemand voor je neus staat en je bent in een ‘zone’ herken je diegene niet meteen!) maar toen herkende ik haar. Celeste rende met me mee om succes te wensen! Zo leuk! Een bekend gezicht doet zoveel. En ik was al bijna op de helft!

Eigenlijk heb ik 21km lang (een paar uitzonderingen daar gelaten) lekker gelopen. Op een gegeven moment kreeg ik een irritatie in mijn kuit, wat later doortrok naar mijn knie. Maar daar bleef het bij, een irritatie.
Op een gegeven moment stonden er, in het centrum, heel veel juichende mensen langs de kant. ‘Ben ik er al bijna?’ schoot het door mijn hoofd en automatisch ging ik versnellen. Helaas, bleek ik nog 2,5km te moeten. Dat is nog wel een stukje als je een versnelling hebt ingezet. En het laatste stuk voor de finish stond er bijna niemand! Lame! Maar ik finishte in 2:10. Iets sneller dan op de planning stond, maar netjes!

IMG_7711

Na de finish Petra weer opgezocht en met een paar andere Asics toppers (Chris en Jermaine, die ook supergoed gelopen hadden) nog een drankje gedaan. Een gezellige afsluiting voor ik weer met Petra de trein richting Amsterdam indook. Alles voelde goed! Ik kon nog wel een stukje.
Eenmaal bijna thuis veranderde dit wel; mijn knie begon toch wel erg te zeuren en voelde niet zo lekker. Zeker toen ik de trap van het station af moest strompelen. Die avond in bed voelde ik het ook af en toe steken, maar het zou de dag erna wel over zijn… Toch?

Helaas, toen ik de dag erna een rondje ging wandelen, voelde ik de stekende pijn aan de buitenkant van mijn knie nog. Zelfs een stukje erger. En het was zo’n goede loop, hoe kan dat dan opeens? Verlossende woord van de fysio: Irritatie door waarschijnlijk iets teveel belasting. (Tja, 2 halve marathons en nog wat andere trainingen binnen een week….) En hele stijve kuiten. Nou, die zijn nu in ieder geval niet meer stijf!
Ik mag weer lekker door en kan in ieder geval terugkijken op een mooie loop in Eindhoven!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s