NYC Hersenspinsels

 

18b4c70513d91ead36a6e7c808b32b54

Zaterdagavond ging ik gezellig een hapje eten met teamgenootje Violet. Samen ons enthousiasme over de New York Marathon delen, die al over twee weken is! Onze onzekerheden bespreken en elkaar een hart onder de riem steken. Het was fijn, om met iemand te praten die hetzelfde doormaakt als jij, die precies snapt waar je het over hebt. Want het is nogal wat, je maakt een hoop mee en af en toe gaat je hoofd alle kanten op. In deze blog probeer ik jullie uit te leggen wat er de laatste week in mijn koppie rond spookt… 

Twee weken tot de NY Marathon. Twee weken! Zei ik dat al? Het is al zo dichtbij… Ik kan me nog goed herinneren dat ik begon met aftellen met zo’n app op mijn telefoon en dat het nog iets van 170 dagen was. En nu nog maar 14. Al de voorgaande weken heb je er hard naartoe gewerkt en nu is het bijna zover!

IMG_7523

Natuurlijk kijk ik er ontzettend naar uit. Over tien dagen stappen we met team Robert en team Susan het vliegtuig in voor zo’n groot avontuur. Het enthousiasme en de positieve spanning gieren van tijd tot tijd door mijn lichaam.
Ik heb zin om mijn team Robert koffertje in te pakken, heb allemaal lijstjes waarop staat wat ik mee moet nemen, kijk ernaar uit mijn teamgenoten weer te zien. Mijn startnummer op te halen bij de expo. De stad die ik in zoveel films heb gezien te ontdekken. Het is zo bijzonder dit met elkaar mee te maken, ik kan het echt niet vaak genoeg zeggen. Ik heb ontzettend veel mensen achter me staan die me steunen en dat waardeer ik echt enorm.

De marathon zelf, dat is nog een groot iets waar ik nogal tegenop kijk. Ik kan me nog geen inschatting maken hoever die 42,195km is (misschien maar goed ook) en in mijn hoofd is het ook iets heel groots.
Het ene moment heb ik er vertrouwen in. Ik heb een ontzettend goede trainer die mijn schema met zorg heeft gemaakt en ondanks dat ik een training (door ziekte) heb overgeslagen, heb ik alles netjes afgevinkt. Met de training zit het dus denk ik wel goed.

Op sommige momenten, zoals tijdens mijn training vandaag, raak ik ontzettend onzeker. Mijn knie doet nog steeds allesbehalve wat ie hoort te doen. Van de trainer mag ik proberen te trainen, maar mag ik niets forceren. Ik moet stoppen als het pijn gaat doen. En dat is zo moeilijk. Je wil zo graag, maar je lichaam werkt niet mee, ken je dat gevoel?
Vandaag begon ik het na 4km te voelen en na 7km heb ik de training afgekapt omdat ik merkte dat ik ging forceren door de pijn.
En daar stond ik, midden op straat, met tranen in mijn ogen. Ik kon wel als een klein, gefrustreerd meisje op de grond gaan stampen uit frustratie. Boosheid, omdat mijn lichaam zo doet, net twee weken voor de marathon. Teleurstelling…

Maar ook angst. Wat als dit gebeurt tijdens de marathon? Wat nou als ik niet meer verder kan en uit moet stappen omdat mijn knie zoveel pijn doet? Ik mijn medaille niet in ontvangst kan nemen aan die finishlijn? Mijn ouders, die helemaal naar NY gaan om mij te zien, voor niets aan de kant staan te kijken? Iedereen weet er natuurlijk vanaf, mijn collega’s, familie en vrienden.. Ik wil hen en vooral mezelf echt niet teleurstellen! En hoe leuk het ook is dat mensen je via social media volgen, legt het ook nog best wat druk op je proces. Ik ben af en toe zo bang dat mijn teamgenootjes straks met hun medaille op de foto kunnen en ik de mijne niet heb kunnen bemachtigen.
Dat wil ik niet. Ik wil perse finishen. Maar het vertrouwen in mijn lichaam is op dit moment nogal wankel. Of nouja, het vertrouwen in mijn knie. Met de rest van mijn lichaam zit het wel goed. Mijn vader zegt dat ik stukken kan gaan wandelen tijdens de marathon, maar ook dat wil ik niet. Ik wil rennen. En blijven rennen. Trots kunnen zijn op mijn eerst gelopen marathon.

i-Gt7GgCX-X2

Ik baal er gewoon ontzettend van dat dit nu gebeurd, zo kort voor de marathon. En zoals je kan lezen, gaan mijn gedachten vaak alle kanten op. Zeker tijdens mijn trainingen raak ik gefrustreerd en is het moeilijk positief te blijven (over het lopen, niet over de rest van de reis uiteraard!). Ik weet echter ook dat ‘doemdenken’ me helemaal niet verder gaat helpen. Ik moet dit doen, niet voor anderen, maar voor mezelf. Ik heb zo hard gewerkt de afgelopen maanden.

Morgen ga ik gezellig met teamgenoten Robert en Mari trainen. Zij 20km lopen, ik mee op de fiets om mijn lichaam niet zo te belasten. In de avond heb ik een afspraak met een sportfysio voor een dry needling sessie. Ik hoop dat dit gaat helpen de pijn wat te verlichten. I will keep you posted!

Je ziet, trainen voor een marathon is zeker niet alleen fysiek. Vooral die laatste paar weken gaat er een hoop door je hoofd. Deze blog is ook helemaal niet bedoeld om te klagen over alles wat ik mee mag maken. Allesbehalve! Maar aangezien ik het ook met jullie deel als het goed gaat, wil ik ook laten zien dat het soms best een lastig proces is. En wat er in mijn hoofd omgaat.
Anyway, hoe frustrerend deze situatie voor mij ook is, ik geef niet op. Ik ga met volle teugen genieten van de reis én de marathon!
En die knie? It won’t bring me down!

Een gedachte over “NYC Hersenspinsels

  1. Hoi Dagmar
    Wat goed hoe je alles doet alles opschrijft.
    Maar ook verwoord petje af hoe je het doet. Snap ook je gevoel ik wil je heel veel sterkte wensen met je knie en de dry needling zijn werk doen.En ga voor je duimen en wens je heel veel succes. Vind je echt een topper !!! Groetjes Margriet

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s