Recap: MIJN TCS New York City Marathon

i-GCf4gMp-X2

Marathondag… De dag waar ik (en mijn teamgenoten eveneens) zo’n vijf maanden naartoe geleefd hadden. Het zijn mooie, maar ook intensieve maanden geweest. Je werkt er als een team naartoe, maakt hetzelfde mee. Ups & downs, genieten en afzien. En eindelijk was het daar. Het was een bijzondere dag, met veel emoties die ik zoveel mogelijk met jullie zal proberen te delen. Ga je die 42,195km met mij aan?

Zaterdagavond.. De avond voor de marathon. Mijn tas was ingepakt, buik gevuld met pasta en ik was klaar om naar bed te gaan. Genoeg slapen is belangrijk, right? Maar slapen? Mijn lichaam wist die nacht niet meer hoe dat precies moest. Ik lag uren wakker en ongeveer alle scenario’s die zich op marathondag konden voordoen, speelden zich af in mijn hoofd. Ik was blij toen de wekker ging! Ontbijt erin en om 07:00uur gingen we met de bus op weg naar het startterrein.

Klaar voor de start?!

Het duurde wel even voor we daar aankwamen want het bleek behoorlijk druk op de weg. Eenmaal aangekomen moesten we zo’n drie keer gecontroleerd worden door security. Het viel me echt op hoeveel agenten er stonden die je allemaal de juiste richting in schreeuwden en je startnummer wilden zien.
Het scenario op het startterein zelf was bizar. Ik had echt nog nooit zoiets gezien. Zoveel mensen in oude, afgedragen kleding, zittend op vuilniszakken op de grond. Sommige mensen hadden zelfs vuilniszakken aan! Het zag er best armoedig uit.. En toen bedacht ik me ik er zelf ook zo uit moest zien.

1414949872_074349_1414951888_album_normal.jpg

Gelukkig was ik niet alleen. Samen met Robert, Monique, Lydia en Loes (van Vifit) leverden we onze tassen in bij de daarvoor bestemde vrachtwagens en spreidden we onze vuilniszakken uit op de grond: Het wachten kon beginnen!
En dat ging eigenlijk nog best wel snel… Vele dixi bezoeken en wat warming up oefeningen later mocht iedereen, behalve ik, al naar het startvak. Ik zou als enige in wave 4 starten, dus wenste ik de rest veel succes, deelde een hoop knuffels uit en nam nog even plaats op mijn vuilniszak. Later besloot ik nog even een dixi op te zoeken (volgens mij had ik heel veel last van zenuwplasjes) en begon me te ontdoen van extra lagen kleding. Toen werd er omgeroepen dat ook de lopers van wave 4 zich naar de Corals mochten begeven.

Van tevoren sprak ik met mezelf af dat ik steeds even mocht wandelen bij een drinkpost, zodat ik echt goed kon drinken (en niet het halve bekertje over me heen zou gooien en niks binnen zou krijgen) en als ik een van de bruggen echt niet op kwam. Soms gaat snel wandelen dan nog sneller en dit kost minder energie. Dit met mezelf afgesproken te hebben, was het tijd om de uitdaging aan te gaan.

vn-bridge

En daar stond ik dan, in mijn startvak. Aan de start van mijn eerste marathon. Toen ik even een blik wierp op mijn Garmin zag ik dat mijn hartslag ruim 140 was. Wow! Zenuwen?! Het volkslied klonk, vervolgens het startschot en langzaam kwam de menigte in beweging…
En liepen we op de Verrazano Bridge: De eerste uitdaging. Mijn hartslag was meteen ontzettend hoog, zal wel een combinatie van het klimmen en de spanning zijn. En ik voelde mijn benen vrijwel direct. ‘En dit was nog maar het begin…’ Schoot er door mijn hoofd. Als ik opzij keek kon ik in de verte de omlijning van gebouwen zien: Manhattan. Als het niet zo mistig was geweest, was het uitzicht vast fantastisch. Maar ook nu kreeg ik een brok in mijn keel en trok het kippenvel over mijn armen: Ik liep in New York, eindelijk!

Brooklyn

i-d5znH2r-X2

De Verrazano Bridge was lang (bijna 5km) en nadat we deze afgelopen waren, gingen we Brooklyn in. De tweede van de vijf Boroughs, waar je bijna een halve marathon af zou leggen. Ondertussen begon het een beetje te regenen, maar dat was juist prettig! Zo kreeg je het tenminste niet heel erg warm.
In Brooklyn liepen we door een lange, héél lange straat. Er leek serieus geen einde aan te komen. Verwoed zocht ik naar Andy, onze fotograaf, want die stond hier ergens aan de kant. Blijkbaar heb ik hem volledig gemist (hij mij niet, hoorde ik later. Hij heeft staan schreeuwen, maar ook dat heb ik niet gehoord). Maar er was een goede sfeer! Er stonden veel mensen aan de kant die high fives uitdeelden en dat was echt geweldig! Alleen rond mijl 11 werd het behoorlijk rustig. We liepen door de Joodse buurt in Williamsburg, Brooklyn. Daar stonden geen juichende mensen langs de kant en hoorde je vooral de voetstappen van de lopers om je heen. Ik was er wel op voorbereid, maar apart was het wel.
Ik had alleen niet verwacht dat er in Brooklyn al zoveel hellingen waren! We moesten behoorlijke stukken omhoog en dat kost behoorlijk wat energie. Vanaf het 20km punt kreeg ik behoorlijke last van mijn knie. Ik was opgelucht en geschrokken tegelijk. Opgelucht dat het nu pas kwam, en niet al na 2km. Geschrokken, omdat ik nog het dubbele moest lopen! Kiezen op elkaar en doorbijten…

Queens

i-5CXGKvw-X2

‘Welcome to Queens!’ gaf een groot bord langs de kant van de weg aan (na weer een brug). En wow, Queens verbaasde me! Zoveel mensen langs de kant, schreeuwend en juichend. Mensen die buiten bij een café stonden, biertje in de hand. Het gaf een behoorlijke rush. Ik keek mijn ogen uit…
Mentaal probeerde ik me alvast voor te bereiden op de volgende uitdaging. Ik wist wat er komen ging tussen Queens en Manhattan en makkelijk zou het niet worden!

IMG_2684.jpg

Rond ongeveer 25km liepen we de gevreesde Queensborough Bridge op, de brug van Queens naar Manhattan; Hét breekpunt van de meeste mensen tijdens deze marathon. Je hebt er al een behoorlijk eind opzitten en omdat Manhattan hoger ligt gaat deze brug dus ook vooral omhoog. Om me heen zag ik veel mensen stoppen en wandelen, maar dat wilde ik niet. Veel sneller dan wandelen ging ik niet, maar ik bleef rennen. Er staat hier ook geen publiek, dus om me heen kon ik andere lopers horen vloeken; ‘Does this fucking bridge ever end?!’ pufte een loper naast me. Ik had geen idee, maar van mij mocht het einde ook wel in zicht komen!

Manhattan 

i-zDQjfQ8-X2.jpg

Uiteindelijk kwam er ook een einde aan de Queensborough Bridge en mijn hart sprong op; niet alleen had ik zoveel goede verhalen gehoord over het eerste stukje Manhattan, ook wist ik dat mijn ouders en vriendin Petra daar ergens moesten staan.
Ik draaide de brug af naar links en daar stond het publiek keihard te juichen. Dit was kicken!! Ik liep in New York!! In Manhattan! Het gaf me een beetje nieuwe energie, want ik had het onderhand al wel zwaar. Ik had nog nooit zover gelopen en die brug had een behoorlijke stempel gedrukt op mijn lichaam. Maar did I mention dat ik in New York liep?!
Langs alle mensen rende ik door, op zoek naar de Tui vlag, waar ‘mijn’ publiek zou staan.  Ik had er al kilometers lang naar uitgekeken een bekend gezicht te zien, dus toen ik de vlag eindelijk kon zien was ik echt ontzettend blij. Als eerste zag ik Petra en alle emotie kwam er direct uit. Ik liep in New York, alles was spannend, alles was geweldig en ondertussen ging ik helemaal kapot. Maar ik was zo blij! Daarna zag ik mijn ouders. Je kan je niet (of misschien wel) voorstellen wat het met je doet een bekend gezicht te zien als je er doorheen zit. Mij in ieder geval heel veel! De banaan en het drinken dat Petra voor me mee had genomen, vergat ik spontaan.

IMG_8604                             IMG_8591

Mijn vader liep nog stukjes mee en ik nam afscheid met de kreet ‘ik ga nog even een Dam tot Damloop lopen!’ (of hij me gehoord heeft, dat is een tweede).
Maar het was al gauw back to reality. Ik wist dat First Avenue omhoog zou lopen en dat je kilometers lang hoofden van de mensen voor je zou zien. Dat was me meerdere malen verteld. Maar als je er dan zelf loopt, met al ruim 17 mijl in je benen, is het toch wel even wat anders!
Ik merkte dat, naarmate ik verder First Avenue doorliep, het steeds rustiger werd. En dat had ik niet verwacht. Iedereen die vertelde over de NY marathon had het juist over dat uitzinnige publiek aan First Avenue! Manhattan was het kroonstuk van de hele marathon. Ik ervaarde dit echter niet zo. Helaas. Het begin was echt fantastisch, maar daarna werd het zo rustig. Kwam het door de regen? Doordat ik daar zo laat daar liep? Ik heb geen idee, maar ik vond het helaas niet het meest bijzondere stukje van de marathon. Maar.. Ik had er ondertussen wel 30km opzitten!

The Bronx

willis-ave-bridge.jpg

Manhattan uit en ik zag weer een brug. WEER?! Stiekem wist ik dit natuurlijk wel, maar ik had geprobeerd er niet over na te denken. Ik ploeterde omhoog, maar het ging zo langzaam. Uiteindelijk verviel ik in een wandelpas en liep het laatste stukje. Ik hoopte dat dat minder energie zou kosten. En het ging niet tegen de afspraak in die ik met mezelf had gemaakt. Dus ik vond het niet zo erg…
En toen was ik in the Bronx! Weer een totaal andere ervaring dan de vorige Boroughs. Hier zag ik voor het eerst echt de borden die de mensen omhoog hielden.
‘You run better then our government’ en ‘Run like Trump is chasing you’ bijvoorbeeld. Hier moest ik wel om lachen! Het verbaasde me wel enigszins hoe politiek getint sommige borden waren. Mensen verkondigden in ieder geval hun ongezouten mening op een leuke manier en het vrolijkte mij wel op!
Verder kan ik me niet veel meer herinneren van the Bronx. Behalve dat ik van waterpost naar waterpost strompelde om weer even wat te drinken. Het viel me ondertussen ontzettend zwaar!

Manhattan

i-XPQ64Qr-X2

Het laatste stukje door Manhattan. Hiervan kan ik me nog herinneren dat ik zoveel mensen om me heen zag wandelen; iets wat ik zelf ook zo graag wilde! Maar dat mocht ik niet, ik mocht alleen stoppen bij een drinkpost. Dus sleepte ik mezelf voort.
Dat klinkt misschien negatief, maar zo voelde het op dat moment wel. Ik kan het mooier maken dan dat het was, maar op dat moment zat ik er echt even doorheen. Mijn knie en bovenbeen waren op dat moment (begonnen op de 30km) al helemaal stijf geworden, dus mijn knie buigen kon bijna niet meer. Ik kan je vertellen; hardlopen met een been dat niet buigt is heel lastig. Dus strompelde ik voort! (Rennen kon je het namelijk niet meer noemen!)
Iedere keer dat ik wilde stoppen hoorde ik de stem van Robert: ‘Pijn is een emotie Dagmar, die kun je uitschakelen’, had hij die morgen tegen me gezegd. Dus daar hield ik me aan vast. En ik voelde me toch wel trots, dat ik wel bleef lopen! Stap voor stap, dichter naar de finish.

Central Park

2014-11-03-75-marathoncp.f3a18

En daar was het! Het laatste stukje door het prachtige Central Park! Hier stond ook weer meer publiek en ik wist dat mijn ouders en Petra daar ook weer zouden staan…
Ik wist echter ook dat het een zwaar laatste stukje zou worden.
Op een gegeven moment zag ik Petra langs de kant van het parcours staan en ze liep een stukje met me mee. Dit gaf me weer energie! Ze werd niet eens meteen van het parcours afgeknikkerd en zo heeft ook zij meegelopen in de NYC marathon! Een stukje verderop zag ik mijn ouders. Na wat knuffels nam ik afscheid, tot na de finish! Daar mochten zij namelijk niet komen.

Het laatste stukje was fantastisch en verschrikkelijk tegelijk. Mijn lichaam was er klaar mee en wilde niet meer. Die laatste 2km duurden zo lang, was ik er nou nog niet?!
Aan de andere kant was het zo overweldigend omdat hier weer zoveel mensen langs de kant stonden en ik wist dat ik het ging halen! Daar was echt geen twijfel over mogelijk. (Eigenlijk wist ik al wel langer dat ik de finish zou bereiken, maar nu was ik er echt bijna!) Er ging van alles door me heen, ik kreeg kippenvel toen ik door het deel van Central Park liep dat ik al kende.
En toen zag ik het: Die heuvel die ik nog zou moeten trotseren en een stuk daarachter de finishboog. (Of tenminste, dat dacht ik. Ik wist het niet 100% zeker, zo zonder bril) Een eindsprint kon ik er echt niet uitkrijgen, maar ik strompelde net iets harder naar de eindstreep. Ook hier zaten mensen op tribunes, die je die laatste meters door schreeuwden. Behalve kippenvel, kreeg ik nu ook wel last van de nodige tranen. En toen ik de finishlijn passeerde gooide ik voor het eerst in mijn leven mijn handen in de lucht.

Na de finish maakte ik een selfie met mijn zojuist verdiende medaille, kreeg ik een tasje met eten, drinken en een aluminiumdekentje en moest ik nog een heel stuk lopen naar mijn tas. Ik was op dat moment in een soort trance door wat ik zojuist had gedaan en kreeg niet zoveel meer mee. Ik liep als een schaapje mee met de (met aluminiumkleedjes bedekte) kudde.

i-CVXRQDg-X2

 

Bij de uitgang van Central Park zag ik mijn ouders, Petra en Andy, de fotograaf. Die moest natuurlijk even een foto schieten! Yvonne, van Runnersworld, zit in een pizzatentje dichtbij, vertelde hij. Of ik meeging. Ik volgde hem, nog steeds een beetje van de wereld.
Aangekomen bij de pizzatent zag ik van een afstandje wat mensen buitenstaan. Eerst kwam Chris de straat over (door het rode stoplicht) rennen om me de grootste knuffel EVER te geven. Gevolgd door Robert. Het was fantastisch elkaar te zien en te feliciteren met deze prestaties. Weer zaten de tranen hoog.
Toen ik het restaurantje inliep werd het nog beter. Daar stond het hele team, keihard te juichen. Een toeter die afging, iedereen die naar me toe rende om me te knuffelen. Ik voelde me geweldig. Ik vergat hoe zwaar het was geweest en voelde alleen nog maar trots! Trots en zo blij dat ik deze ervaring heb mogen meemaken, ik kan me niet herinneren dat ik ooit in zo’n high heb geleefd.

Later vertelde Robert mij dat hij had gedacht dat ik lichamelijk gezien de marathon niet had kunnen uitlopen, in verband met mijn blessure en de laatste trainingen die ik daardoor had gemist. Alleen als ik mentaal sterk genoeg was, had ik de finish kunnen bereiken. En gelukkig kan ik zeggen dat ik dat heb gedaan!

Terugkijken kan ik met een lach en een traan. Ik ben zo trots op het hele team, iedereen van ons die is gefinisht. En dat ik vanaf nu kan zeggen:

I AM A MARAHONNER

i-7Z4gRPW-X2

Een gedachte over “Recap: MIJN TCS New York City Marathon

  1. Super mooi geschreven. Net alsof ik er zelf liep. Benieuwd of ik die stap zelf ooit durf te nemen. Heb dan wel een team net als jij hebt gehad nodig. Misschien óóit……topprestatie!!!!!!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s