Het zwarte gat

new-york-city-guide

Zuchtend zat ik op de bank en keek ik weer naar de medaille om mijn hals. Ja, de medaille van de New York Marathon. En ja, die marathon was alweer ruim een week geleden. Toch droeg ik de medaille zovaak mogelijk, liep ik vermoeid rond door het huis en kon ik maar moeilijk mijn draai vinden. What happened?

Het bekende zwarte gat, wie heeft er niet van gehoord? Maandenlang ben je met een doel bezig. Je traint ervoor, deelt je ervaringen en de laatste paar weken draait je leven om dat ene doel. En opeens…. Is dat verdwenen.
Voor mij is dat zelfs nog een stukje heftiger. Vanaf het moment dat ik hoorde dat ik deel mocht nemen aan dit project, stond mijn leven op zijn kop. Ik maakte dingen mee die ik nog nooit mee had gemaakt. Mocht kleding uitzoeken in de Asics Store, deed fotoshoots, zag mezelf opeens in het Runnersworld Magazine en op interent. Het is allemaal zo bizar om mee te maken!

i-PP77mfW-X2

Daarbij was ik nu deel van een team. Een geweldig team. Aan het begin kenden we elkaar niet, maar naarmate de tijd verstreek spraken we elkaar vaker en leerden we elkaar beter kennen. De dagen in New York waren intens. Alles wat je met elkaar deelt;  de onzekerheden, trots en dankbaarheid. Alle emoties die door je heen gaan, deel je met je teamgenoten. En zo’n ervaring als deze die je met elkaar meemaakt, is best heftig!

En dan heb je natuurlijk de marathon zelf. Een doel wat eigenlijk best beangstigend groot is. Je probeert alles goed te doen, al je trainingen af te strepen, genoeg rust te nemen. Geen alcohol, minder feestjes. Je bent er zo mee bezig! Je probeert jezelf helemaal te geven voor dit doel.

Dan is de marathon, weer een lading aan emoties. Een epische, kriebel-in-je-buik- veroorzakende-daling in de achtbaan. En opeens is die achtbaan tot stilte gekomen. Je komt uit het vliegtuig op dinsdagochtend en zegt elkaar gedag in de ontvangsthal op Schiphol. Gemengde gevoelens: Blijdschap voor wat je hebt meegemaakt, maar ook een beetje verdriet omdat het voorbij is. Je gaat allemaal je eigen weg.

Dan ben je thuis… Je bent moe, hebt een jetlag en vraagt je af wat je nu eigenlijk moet doen. Hetgeen waar je zo mee bezig bent geweest, zeker de afgelopen paar weken, is nu weg. Eerst ga je herstellen, maar dan…?
Wil ik weer voor een doel trainen? Ga ik weer een schema volgen of ga ik zelf maar wat doen? Zal ik mijn teamgenootjes nog zien?

Het bekende zwarte gat onder de hardlopers. Ook ik heb hier even last van gehad. Ik ga eerst het hardlopen weer rustig oppakken (hopelijk zonder blessure, het kan me niet snel genoeg gaan) en rustig nadenken over volgende doelen. Want ik ben zeker nog niet klaar!

i-2Bx5xqn-X2

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s