De (bijna) naakte waarheid..

i-PGCqSBX-X2

Het zal je niet ontgaan zijn. De afgelopen maanden heb ik hard getraind om dat ene doel te behalen: Het uitlopen van de New York City Marathon. Behalve dat het een fantastische tijd was, vroeg het ook behoorlijk veel. Al mijn energie en focus pompte ik in deze marathon. Helaas moet ik toegeven dat dit ook tot consequenties heeft geleid waar ik nu minder blij mee ben. Ik heb even getwijfeld, maar wil dit toch met jullie delen, ookal vind ik dat spannend. Ik vind het belangrijk om eerlijk te zijn. Daarom: De (bijna) naakte waarheid van deze marathonner.

Hier zit ik dan te typen, aarzelend en langzaam.  De zweetdruppels kan ik af en toe wel van mijn toetsenbord vegen en mijn Garmin geeft een onnatuurlijk hoge hartslag aan. Toch vind ik het belangrijk om dit soort ervaringen ook met jullie te delen. Want: in ziekte en gezondheid, goede en slechte tijden, toch? Nee maar even serieus. Ik vind dit inderdaad spannend om op te schrijven en te delen, maar eerlijkheid duurt het langst. Een kijkje achter de schermen van mijn marathontraining.
Als eerste, voor ik echt begin, wil ik even iets duidelijk maken: ik heb echt NERGENS spijt van. De afgelopen periode was spannend, zwaar, mooi, emotioneel, ongelofelijk, maar bovenal: Genieten!  Ik heb alles gegeven en mezelf versteld doen staan van mijn eigen kunnen. Ik had deze ervaring dan ook voor geen goud willen missen.

i-sh2skKG-X2
Central Park, NYC 2017

Toch zijn er dingen van de afgelopen periode waar ik niet zo tevreden over ben. Hardlopen? Zeker wel! Tijdens mijn trainingen heb ik alles gegeven. Ik weet wat ik ervoor heb moeten doen ik ben enorm trots dat ik mijn doel (het uitlopen van de marathon) ook heb bereikt. Ik heb mezelf verbaasd over mijn eigen kunnen en dat gevoel, van onoverwinnelijkheid, geeft me nog steeds kippenvel. Nee, het was niet het hardlopen wat de afgelopen periode voor problemen zorgde. Maar iets totaal anders…

Het grootste gedeelte van mijn leven heb ik last gehad van overgewicht en vreetbuien, totdat vorig jaar de knop omging. (weet je niet waar ik het over heb? Ik schreef hier eerder een blogje over) Ik viel af. En behoorlijk ook! De eerste maanden ging het vrij gemakkelijk en  mijn vertrouwen in mezelf  groeide: I can do this! I can do everything!
Toen, in juni, werd ik geselecteerd voor New York. Het was de kers op de taart! Al het harde werk wat ik de maanden daarvoor had verricht werd beloond. Het was een droom! Een droom die helaas voor mij ook een andere kant zou kennen.. Let me explain!

 

November 2016

Toen ik begon te trainen voor New York, mocht ik mij niet meer zo richten op afvallen. Ik moest namelijk genoeg eten, want ik moest goed kunnen herstellen van mijn trainingen, volgens de trainer. Oké, dat kon ik accepteren. Afvallen op een lager pitje zetten om keihard te knallen voor dit doel.
Onbewust at ik echter nog steeds te weinig, dat zat ondertussen in mijn systeem. En als je zoveel traint, werkt dat totaal niet. En dat heb ik geweten ook, want… HONGER! Ik viel terug in vreetbuien. En dan helaas niet de gezonde variant.

Aangezien ik hier toch met de billen bloot ga, kan ik jullie net zo goed even een beeld geven over hoe zo’n vreetbui eraan toegaat. Als ik hier last van heb, maakt het me eigenlijk niet uit wat ik allemaal naar binnen schuif. Koekjes? Prima herstelvoedsel toch?! Ik had toch al zo hard en lang getraind. Stiekem wist ik ook wel dat het op deze manier niet werkte, maar stoppen kon ik niet.
Op zo’n moment worden mijn gedachten opgeslokt door wat ik op dat moment wil: Eten. Dat dit niet echt een positief effect heeft op de resultaten in de toekomst, dat vergeet ik voor het gemak maar even. Ook schiet vaak de gedachte; ‘ik heb het nu toch al verpest, het maakt nu niet meer uit’ , door mijn hoofd. (Herkenbaar?) I’m telling you: WRONG THOUGHT!

Die vreetbuien brachten een hoop ongewenste emoties met zich mee. Ik baalde van mezelf, was teleurgesteld en had het gevoel continu te falen. En deze emoties wil je juist niet hebben in een toch al spannende periode. De marathon kwam steeds dichterbij en dit soort incidenten begonnen zich steeds vaker te vertonen.
Telkens beloofde ik mezelf de knop om te zetten en er weer voor te gaan en telkens ging het mis. De weegschaal, die een paar maanden lang mijn beste vriend was geweest, zorgde nu bij iedere ontmoeting voor een enorm baalmoment. Ik werd er zo onrustig en onzeker van. Hoe kon het trainen zo goed gaan en dit zo ronduit k*t? Waarom werkte het nou niet? Ik kon dit toch? Ik wist hoe het werkte en had het al eerder gedaan, dus dit sloeg allemaal helemaal nergens op. Toch kon ik het niet voor elkaar krijgen. Ik was zo gefocust op de marathon, dat er geen ruimte in mijn hoofd meer was. Met een belabberd voedingspatroon als resultaat.

26667481519_284f1029b8_o.jpg

De marathon kwam steeds dichterbij en de zenuwen liepen hoog op. ik besloot het onderwerp ‘voeding’ even los te laten en mijn focus volledig te leggen op die 42,195km. De weegschaal schopte ik onder de kast en ik probeerde het knopje in mijn hoofd om te zetten: Hakuna Matata, No Worries.
Of dat nou echt een goeie uitwerking had weet ik niet. Eigenlijk zorgde het er meer voor dat ik nog meer de controle verloor en het bijna een soort vrijbrief was. Maar het werd gelukkig wel een stukje rustiger in mijn hoofd.

De afloop van mijn marathon, die kennen jullie wel! Ik ben zo trots op mezelf, ongeacht mijn tijd. Ik weet dat ik gevochten heb om die finish te bereiken en de ervaring was fantastisch. En iedereen die zo meeleefde, dat had niet niet verwacht en het heeft me heel erg veel gedaan.
Ja, New York was genieten. De herinnering aan de marathon, maar ook het proces, zullen me altijd bijblijven. Toch zat ik niet goed in mijn vel. Mijn kleding zat minder fijn en ik had het idee dat iedereen dat kon zien. Ook zag ik het op de (nog steeds prachtige) foto’s die Andy maakte. Toch wil ik niet dat  deze gedachten niet mijn New York experience ‘besmeuren’, dus probeer ik ze een beetje op de achtergrond te duwen. Ik heb een geweldig mooie tijd gehad en kan ook enorm genieten van het bekijken van de prachtige foto’s, maar nu is het back to reality. Dit moet veranderen. Excuses heb ik er niet voor, behalve dat ik mij gewoonweg niet kon focussen op twee van zulke intensieve doelen.

Vanmorgen heb ik weer een meting gedaan en die was, op zijn zachts gezegd, schokkend. Maar voor mij is dit wel goed om even een keiharde reality check te hebben. Ik ben teleurgesteld en boos, maar daar kan ik niks mee. Ik moet door. Het is ook echt wel een dingetje voor mij om dit hier te delen. Ik twijfelde behoorlijk: Wel, niet, wel, niet. Maar het gaat nou eenmaal niet altijd goed en ik vind het ook belangrijk dat met jullie te delen.  Maar here it is: De (bijna) naakte waarheid.

29A74DA9-CF0D-4494-BD67-00F857E3CD7D

F7542149-4A99-4515-B51E-9E4C75D93BFC

07076F8D-C48D-4A22-87CA-C815EDEC3D44

Juni 2017 VS November 2017
(En, don’t mind my ‘just out of bed’-look

Behalve foto’s maken, doe ik ook aan meten. Dit geeft een nog concreter beeld. Dus ook maar meteen even de harde cijfers:

schermafbeelding-2018-01-04-om-13-07-51.png

Wauw, is dat even een klap in mijn gezicht. Sinds ik voor New York ben gaan trainen, ben ik dus ongeveer 9 kilo aangekomen (het grootste deel eigenlijk de laatste paar weken). 9 kilo’s, waarvoor ik eerder zo hard gewerkt heb om ze eraf te krijgen. Daarvoor moet ik nu de consequenties (letterlijk) dragen. Het zo opschrijven maakt het wel ‘echt’. En ik denk dan ook wel bij mezelf: Holy shit, hoe heeft dit kunnen gebeuren? Maar ook terugkijken heeft geen zin. The only way is forward!

Dit verhaal delen is voor mij best wel een grote stap. De laatste tijd ben ik nogal overdonderd geweest van alle mensen die met me meeleefden en de support die ik heb gekregen. Maar daarom vind ik het ook alleen maar eerlijk om het hele verhaal te vertellen. Het is voor mij heel moeilijk om mijn ‘zwakte’ hier toe te geven, ik was bang om mensen teleur te stellen. Maar wie stel ik nou eigenlijk teleur, jullie… Of mezelf? Ik vind het wel lastig. Als mensen zeggen dat ik ze ‘inspireer’ voel ik me vereerd. Het doet me blozen. Maar ook denk ik: Je moet me af en toe eens zien…. Ook ik kan enorm de fout ingaan. Zoals hier dus ook wel blijkt.
Het zou best kunnen dat ik hier volgers door kwijtraak, maar dat maakt niet uit. Het gaat erom dat ik een goudeerlijke blog naar jullie schrijf, waarin jullie de minder rooskleurige kant van mijn trainingsproces zien. Ook helpt het mij om het op te schrijven, dat maakt het definitief! Een stok achter de deur.

Maarre… Heel mooi gezegd Dagmar, maar wat ga je hier eigenlijk aan doen?
Tsja, als ik met een Victoria’s Secret doel aan zou komen zou dat niet echt serieus overkomen he? Dat kan ik wel op mijn (iets te ongeschikte) buik schrijven! Strak in kerstpak gaat me ook niet meer lukken vrees ik. Wat ik wel weet is dat ik een concreet doel nodig heb om naartoe te werken. Dat doel begint zich steeds meer te vormen in de verwarde brei in mijn hoofd.
Ook ben ik aan het nadenken over een schema (ik ga altijd goed op schema’s). En aangezien ik hardlopen even op een laag pitje moet zetten, zal ik een andere manier moeten verzinnen om aan mijn beweging te komen!

i-3GPfzs6-X2

Je merkt misschien al dat ik rustig uit mijn marathon roes aan het ontwaken ben en met beide benen (die alweer redelijk hersteld zijn) op de grond kom te staan. Mijn doelen staan bijna weer op een rijtje, ik weet wat ik wil en ben klaar om mezelf weer versteld te doen staan van wat ik allemaal kan. Als ik het maar wil!
Bij deze: De belofte aan jullie en vooral aan mezelf. I can do this!! Want kom op zeg, vergeleken bij 42,195km op je tanden bijten is dit toch een (stuk gezondere) piece of cake?!

Deze marathonner geeft zichzelf een schop onder haar (iets te dikke, straks een stuk dunnere) kont en gaat KEI-hard Knallen!
Over mijn doelen later meer!!

(En nu druk ik heel snel op ‘publiceren’, voor ik me bedenk en weer alles ga veranderen. Of verwijderen.)

12 gedachtes over “De (bijna) naakte waarheid..

  1. Wat ben je een held! Echt. Ik begrijp alles wat je zegt en hoe je het ervaart, en weet dat het je gaat lukken om straks weer lekker in je vel te zitten én te rennen. Succes x

    Like

  2. Ik ben zo ongelooflijk trots op je! Als je me een paar jaar geleden had gezegd dat je nu de marathon zou hebben gelopen had ik gedacht dat je een grapje zou maken. Maar eigenlijk ben ik nog veel trotser op je omdat je zo eerlijk durft te zijn. Iedereen dealt met tegenslagen, alleen kun je dat thuis lekker voor jezelf houden. Die van jou staan op internet, voor de wereld om te lezen. Hoe stevig moet je dan wel niet in je schoenen staan! Ik ben ervan overtuigd dat je grootste ontwikkeling niet het lopen van de marathon is, niet het afvallen is en zelfs niet dit geweldige verhaal op je blog is. Ik denk dat jouw grootste ontwikkeling mentaal is en dat het zich op deze bovengenoemde manieren zich uit.
    Ik kan niet trotser op je zijn!
    Xx je oudste vriendinnetje

    Like

  3. Geweldig mooi geschreven en die erlijkheid maakt van jou een mooi mens. Ik weet zeker dat je dit doel ook weer gaat bereiken. Je kunt echt trots zijn op jezelf dat je al deze stappennhebt gedaan Een pluim ervoor en heel veel succes.❤

    Like

  4. Wauw war heb je dat mooi opgeschreven!
    Voor mij zeer herkenbaar. Ik Benny voor de tweede keer ruim 10 kg afgevallen. En wat begrijp ik jou strijd! Met vreetbuien!
    Heel veel succes!! En wees niet te hard voor jezelf

    Like

  5. Mooi geschreven Dagmar….En ja als je echt iets wilt en er 100% voor gaat dan gaat dit jou ook zeker lukken. Ben super trots op jou maar het belangrijkste is eerst dat je ook in jezelf gaat geloven. Kijk naar de afgelopen marathon wat een super prestatie!! Dit geldt voor alles wat je wil bereiken in jouw leven blijf in jezelf geloven probeer niet te onzeker te blijven. Je zal altijd tegenslagen houden maar dat zal je alleen maar sterker maken. En dat mooie lijntje van jou komt vast weer goed nieuwe uitdaging maar je weet je kan het!!! Liefs monique ❤💋

    Like

  6. hallo Dagmar,
    wat ontzettend stoer van je om dit verhaal (en de foto´s!) te delen. Ik volg je al een tijdje en je bent voor mij echt een voorbeeld. Door dit te delen misschien een nog wel groter voorbeeld. Ik herken je geworstel met eetbuien helaas maar wat te goed en vind je eerlijkheid en kwetsbaarheid in je stuk echt ontroerend.
    Ik weet zeker dat jij je doelen gaat halen en zoals een aantal voorgangsters al schreven….. doelen bereiken gaat met vallen en opstaan. Niet omkijken, maar ervan leren en doorgaan 🙂
    Heel veel succes Dagmar, je kan het !!!!!
    Lieve groet
    Jessica

    Like

  7. Och wat stoer van je dit te delen met ons!
    Hier ook al jaren een haat liefde verhouding met eten. Eigenlijk hou ik er zo van, maar die kilo’s blijven toch een ding.
    Je kan het want dat heb je al eerder bewezen, dus nu ook weer schouders eronder en gaan! Ik volg je met veel bewondering! You go girl!

    Like

  8. Hi Dagmar,
    Mooi en eerlijk verhaal!
    Iedereen, echt iedereen heeft af en toe een dip. Wie dat niet heeft, leeft niet echt. Nieuwe doelen stellen en hoppa knallen weer. Dat je het kan heb je al bewezen.
    Kost wat tijd maar komt wel weer goed met jou! Mocht je weer een tijdje PBP overwegen, coach ik je graag😉
    Liefs, Merit

    Like

  9. Wat een topper ben jij om dit te delen! Heel goed van je dat je wel ook positief en fijn terug kan denken aan NY! Nu schop onder je kont en ervoor gaan, you can do it 🙂

    Like

  10. Wat onwijs knap dat jij je verhaal deelt! Focus je vooral op wat er goed gaat! Iedereen heeft wel eens een mindere periode, de goede periode komt wel weer, als je maar positief blijft!

    Like

  11. Bewondering voor je blog en prestaties. Dit helpt jou om dat wat je dwars zit aan te pakken. Ik ga zelf iedere dag op de weegschaal staan om mijn gewicht in de gaten te houden. Bij 2 kilo meer ga ik gelijk in actie tot die weer verdwijnen ook tijdens de marathontraining . Vaak zijn er andere dingen die spelen zoals te weinig slaap of teveel drukte. Ik pak dat soort dingen dan aan en dan verbetert mijn eetpatroon en gewicht vanzelf. Veel succes. En soms lukt het ff niet maar dan begin je gewoon weer.

    Groetjes,

    Dorothé

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s