Ik loop ‘nooit’ meer een marathon?

berlin-marathon-e1500036743250.jpg

Ik loop nooit meer een marathon. Ja, dat was inderdaad mijn hersenspinsel van afgelopen woensdag… Zo teleurgesteld als ik was over mijn minder sterke lichaam en de schuld gaf ik (onterecht) aan de marathon. Dat zou ik niet nog een keer doen. En nog diezelfde dag staat de volgende post op Instagram: Berlijn Marathon 2018!! What the actual….?! How did that happen?

Tsja, ik realiseer me best dat dat nogal tegenstrijdig is en ook wel een tikkeltje raar overkomt! Ik moet je zeggen dat ik dit ook totaal niet aan had zien komen hoor!
De nooit-meer gedachte van woensdagochtend was een spontane gedachte die in me op kwam, door de teleurstelling die ik op dat moment te verduren kreeg. Een ingeving, waar ik totaal niet over nadacht. Op dat moment dacht ik alleen aan wat ik verloren had, niet wat ik in de tussentijd ook had gedaan (het uitlopen van de marathon bijvoorbeeld). Toen het baalmoment een beetje gezakt was, ging het gelukkig ook al een stuk beter. Ik schreef het hier van me af, om mijn progressie te laten zien (want voor mij hoort de spieropbouw, of afbraak in dit geval, ook zeker bij progressie) en jullie deel te maken van het proces. Daar horen ook zulke momenten bij natuurlijk!
Of ik serieus nooit meer een marathon zou gaan lopen wist ik eigenlijk niet. Ik dacht er op dat moment ook niet zozeer over na. (Ik wist dat  ik mezelf had ingeschreven voor Berlijn, uiteraard. Maar ik achtte de kans niet heel groot daarvoor ingeloot te worden) Maargoed, laat ik eens terugspoelen naar dinsdagavond 7 november. De dag dat ik terug was gekomen uit New York City…

IMG_3097

Heel vroeg in de ochtend, na een zware nacht met stijve benen in het vliegtuig, waren Team Robert en Susan weer aangekomen op Nederlandse bodem. Van tevoren had ik gedacht: Chill, we vliegen ’s nachts, ik kan lekker slapen en als we landen om 7 uur ben ik goed uitgerust en ready voor de dag. Guess again! Dat was helemaal verkeerd gedacht. Ik had niet kunnen slapen in het vliegtuig, wist niet hoe ik moest zitten met mijn stijve benen en kortgezegd was ik echt helemaal op. (Gelukkig zaten we allemaal in hetzelfde, oncomfortabele, schuitje!)
De dag liep dus ook anders dan gepland, want nadat ik thuis gekomen was ging ik op de bank liggen en binnen no time was ik knock out. De hele dag sliep ik een beetje en probeerde ik bij te komen van de vlucht. Uiteraard met mijn NYC medaille om mijn nek.

Ondertussen was ik al wel aan het denken aan een nieuwe marathon. Hoe het precies in me op was gekomen, ik heb werkelijk geen idee, maar het zat alweer in mijn hoofd. Misschien het onverwinnelijke gevoel na de finish? Alle emotie en vreugde.
Eigenlijk wilde ik ook een soort ‘herkansing’ van New York. Ik zou nu beter weten waar ik op moest letten, hoe de trainingen en wedstrijd eruit zouden zien en hoe ik me kan voorbereiden. Ik wilde het wel nog een keer proberen, maar dan (hopelijk) zonder blessure, meer aandacht voor m’n core, etc.

Maar… Zoveel heuvels en bruggen als in New York, daar zat ik dan net weer niet op te wachten! Een ietwat gemakkelijker parcours zou fijn zijn.
Berlijn kwam eigenlijk meteen in mijn hoofd op! Het is een vlak en snel parcours en daarbij ook nog eens een van de majors, dus ontzettend tof om te lopen! De halve heb ik daar al een keer gelopen en dat was zo ontzettend leuk….  Ook is het dichter bij huis, dat scheelt ook wel wat.
Ik begon een beetje op de website rond te snuffelen en zag dat het de laatste dag was dat je in kon schrijven! Wel doen, niet doen? Ja… Nee?

berlin-runners_1126_633_s_c1

Bijna de helft van het inschrijfformulier was ingevuld toen ik het er met vriendin Petra   over had (die toen nog in New York zat) en binnen een paar minuten had ik ons ingeschreven als team. Zij stuurde als een razende, vanuit een local Starbucks, haar gegevens en ik voerde alles correct in. Of in ieder geval, haar gegevens. Mijn eigen naam schreef ik verkeerd en ik schatte mezelf ook 10 jaar ouder in. Maar een foutje moet kunnen, toch?!

En zo… Waren we ingeschreven! Maar om eerlijk te zijn had ik niet erg hoge verwachtingen dat we uiteindelijk ingeloot zouden worden. Ik besloot dat ik het wel gewoon zou zien en dat ik altijd nog een andere (najaars)marathon kon doen, mocht ik dat willen.
En toen was het opeens 30 november, de dag dat de loting zou beginnen. Toevallig was ik die avond ook samen met Petra bij een event van Stox Energy en daar checkten we iedere 5 minuten onze email, of we ingeloot waren. Maar nee, we hadden nog steeds niks gehoord. De hoop werd dus steeds minder en de kansen kleiner!

In de trein terug naar huis bekeek ik toevallig mijn email voor een laatste keer en opeens zag ik het: Een mailtje van SCC Events; Drawing result for the BMW Berlin Marathon 2018. En in de eerste regel zag ik staan: Congratulations!
Neeeee, het zou toch niet?! Mijn hart ging als een razende tekeer en ik begon enorm te trillen.. Ik heb niet eens het hele mailtje gelezen voordat ik Petra’s nummer al had ingetypt en ongeduldig wachtte tot de telefoon overging. Gelukkig nam ze op en schreeuwde ik zo ongeveer de trein bij elkaar: WE ZIJN INGELOOT!!!!!

Ja, ingeloot! Tegen mijn verwachtingen in, ingeloot. Voor Berlijn. 16 september 2018. Dus niet ‘nooit meer een marathon’, maar Berlijn 2018. Ondanks dat ik het woensdag in een opwelling nog zo gehad had met het marathon concept, vind ik het nu spannend en opwindend! De komende tijd nog even goed herstellen en genieten. Gelukkig heb ik nog even! Ik ben zo benieuwd, jullie ook?!

You are already a winner, staat er in het mailtje. En ondanks dat alles nog moet beginnen, voelt het ook zo.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s