Mijn ‘niet zo vlekkeloze’ ontmaagding

IMG_9410

Een paar weken geleden liep ik in New York, overal mensen langs de kant van de weg die aanmoedigingen schreeuwden, muziekbandjes op elke straathoek en een he-le-boel poespas. Zes weken later liep ik door de bossen van Ommen, struikelend over boomstronken en takken ontwijkend, zonder uitzinnig publiek en muziek. Maar ook ontzettend mooi, op een totaal andere manier! Ik verbaasde mij tijdens het lopen keer op keer over het bijzondere karakter van het trailrunnen, want dat is wat ik gisteren heb gedaan: Mijn trailrunning ontmaagding. Waarom die niet vlekkeloos verliep? Dat zal ik je vertellen!

Een tijd geleden was hardloopvriendin Petra jarig en gaf ik haar een echt hardloopcadeautje: Ik had ons samen ingeschreven voor een 10km trailrun, aan de andere kant van het land! Mijn eveneens hardlopende vader vroeg zich afgelopen week met enige minachting afwaarom ik voor een ‘gewone veldloop’ zonder medaille in hemelsnaam naar de andere kant van het land zou gaan,. Zou het het waard zijn, vroeg ik me ook af?

IMG_9784

De wekker ging vroeg op zaterdagochtend, dus geen relaxte weekendstart voor ons! Vrijdagavond was ik al bij Petra blijven slapen, zodat ik niet nog eerder op hoefde. Uiteindelijk gingen we alsnog iets te laat weg, dus rush rush rush! Langs een tankstation om een banaan en een krentenbol als pre-running snack te halen, maar… Die hadden ze niet! Snel reden we naar het volgende tankstation: Weer niks! Een sultana dan maar? Ook niet?! What the hell. Blijkt echt dat ze bij tankstations alleen maar ongezonde troep verkopen, ken je dat probleem? Wij nu dus wel! Uiteindelijk settelden we maar voor een mueslireep, dat moest maar voldoen.

img_9785.jpg

Aangekomen op het startterein keken we al onze ogen uit. We hoorden dat we ‘tussen 11:00 en 11:15 uur konden starten’, dus we haalden onze nummers en haastten ons naar de start. Maar.. Er zat geen chip op het nummer. Hoe moest dat?  Blijkbaar moest je je nummer laten scannen voordat je begon met lopen en op deze manier werd je tijd bijgehouden. Apart, maar we waren weg!
Er was een 10, een 20 en een 40 kilometer run en we moesten lintjes volgen door het bos. We hoopten vurig dat we niet verkeerd af zouden slaan en opeens 40 kilometer zouden moeten lopen..

Maar wat een ervaring! Ik heb mijn ogen uitgekeken. Af en toe stopten Petra en ik om foto’s te maken, dat was gewoon te verleidelijk in een omgeving als die waar we in liepen. Het liefst stopte ik op elk hoekje voor een foto, maar dat was ook zonde.
Het eerste stuk kwamen we regelmatig mensen tegen, maar na een tijdje liepen we alleen. Over vrij brede bospaden, begrensd door nog een beetje overgebleven sneeuw. Maar ook over de smalste, omhooglopende paadjes die zelfs versperd werden door boomstammen. Regelmatig moesten we duiken voor takken of uitwijken voor op de grond liggende bomen. Ik voelde me een zeventiende eeuwse ontdekkingsreiziger die op verkenningstocht was in een onbekend land. Toch was dit gewoon in Nederland, weliswaar aan de andere kant van het land, but still. Ik ben niet veel anders gewend dan mijn standaard loopje door de polder. Dit was echt heel iets anders!

img_9734.jpg

Na een kilometer of vijf kwamen we bij een grote vlakte. Echt fantastisch om te zien en ondanks we er vast als groentjes uit moesten zien voor andere voorbijrennende lopers (die we nu steeds vaker tegenkwamen), moesten we ook daar een paar foto’s maken!
Aan het einde van deze prachtige vlakte (dat klinkt groter dan het eigenlijk was), stond de verzorgingspost. En ook dat was echt een aparte ervaring. Bij de verzorgingsposten die ik ken kun je water en misschien wat energydrank drinken. Soms hebben ze er een gelletje of een banaantje, maar that’s it. Hier was dat echter heel anders!

Chips, dropjes, chocolade… Suikerbrood, ontbijtkoek en rozijntjes. Er was echt van alles! Ook stonden er bekertjes limo en cola. Echt, zulke dingen had ik nog nooit gezien! Maar een tucje was wel erg lekker, zo onderweg! Een beetje zoutig en gemakkelijk te eten. Het is even wat anders dan de gemiddelde hardloopwedstrijd!

Het tweede stuk van de trail was drukker bevolkt. Regelmatig hoorde ik kreten als ‘LINKS’!!! En kon ik nog net op tijd de berm inspringen om een voorbijganger door te laten. Het was ook wel leuk om meer mensen tegen te komen, iedereen is vriendelijk en de sfeer is relaxt. Het werd alleen wel een beetje glibberig op het pad, dat was af en toe best lastig.

En toen gebeurde het. Het ene moment liep ik nog over een behoorlijk breed bospad en het volgende lag ik op mn billen op de grond! Even was ik verdwaasd, want wat was er nou eigenlijk gebeurd? En in plaats van te voelen of ik nou eigenlijk ergens pijn had dacht ik meteen aan mijn mooie, nieuwe jasje? Was ie vies?!
Tsja, dan had ik hem natuurlijk niet aan moeten doen! Er kwam wel meteen een aantal lopers naar me toe om me overeind te helpen, hartstikke aardig natuurlijk! En het deed helemaal geen pijn, eigenlijk was het zelfs behoorlijk hilarisch! Heb ik dat ook eens meegemaakt! En die gewone hardloopschoenen zorgen natuurlijk voor weinig grip op de trails. En soms moesten we echt een blubberpad door.

IMG_9763

Het laatste stuk van de run ging nog best een aantal meters omhoog, pittig dus! Ik begon mijn benen ondertussen behoorlijk te voelen. Je belast je lichaam natuurlijk op een totaal andere manier; zelf zorgen voor meer balans, andere ondergrond, hoogtemeters. Maar het was nog steeds genieten!

IMG_9762

Ik begon me wel af te vragen of het nou gebruikelijk was voor lopers om te praten tijdens het rennen, of niet.. Petra en ik kletsten (zeker in het begin) behoorlijk wat af, maar veel mensen liepen volledig in stilte. Misschien kun je dan wel bewuster genieten van de rust en de natuur? Best interessant eigenlijk!

img_9771.jpg

We finishten in een tijd die ik niet eens wil weten. En eigenlijk maakt me dat ook helemaal niet uit. Mijn Garmin gaf 1:16:55 aan, kortom; mijn traagste 10km ooit. Maar maakt dat wat uit? Ik heb intens genoten van deze nieuwe ervaring, een paar mooie foto’s geschoten en iets nieuws uitgeprobeerd! Ik vond het geweldig en ga dit zeker weten vaker doen!

IMG_9759

Een gedachte over “Mijn ‘niet zo vlekkeloze’ ontmaagding

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s