2017: What a year

IMG_9078

Ik kan het me nog zo goed herinneren: Oud en nieuw 2016/2017. Nu is het opeens alweer een jaar later! Nouja, opeens, dat is natuurlijk niet zo. Maar zo voelt het wel. Er is echter in die twaalf maanden een heleboel gebeurd.  Leuke, spannende dingen, maar ook minder leuke. In dit artikel ga ik daar eens op terugkijken, de leuke dingen dan. Met behulp van mijn ‘best nine’ op Instagram. Welke foto’s (en verhalen) sprongen er voor mij uit in 2017? Benieuwd waar jullie voor gekozen hebben, jij ook?

Als ik zo eens naar mijn foto’s kijkt, denk ik dat er wel een sleutelwoord zit in het afgelopen jaar; hardlopen. Of tenminste, de laatste paar maanden. Want dat is het tijdsbestek waarin deze foto’s allemaal zijn gemaakt. Ik zie foto’s van races en medailles, en dan vooral een hoogtepunt in het bijzonder.

1. New York Finisher

IMG_8536

Deze foto, direct genomen na de finish van de New York City Marathon. Niet echt een mooi plaatje, maar wel een bijzondere! Wat een gevoel, net nadat ik die finish was gepasseerd. Nooit gedacht dat het waar was wat iedereen claimt: Na de finish ben je de pijn vergeten. Ja dag, is wat ik altijd dacht. Maar dat is echt zo!
De vreugde, na maanden van training tijdens dit bijzondere traject, met eindelijk je welverdiende medaille om je nek. Dat is wel een plekje in deze rij waard!

2. New Friendships

IMG_8591

Niet de reden dat deze foto zoveel likes heeft gekregen natuurlijk, maar wel waar hij bij mij voor staat. Het afgelopen jaar is zo bijzonder geweest en ik heb heel veel nieuwe, fijne mensen leren kennen. Onder andere Petra, mijn support in de foto! De vriendschappen die ik de afgelopen maanden heb opgebouwd zijn heel waardevol geworden. Hopelijk blijft dat zo (en komen er alleen maar nieuwe bij natuurlijk!)

3. Damloop 2017

IMG_6533 2

Goh, wat was dit kicken zeg, en wat een topdag! Ik kan het me nog zo voor de geest halen. Ik wist natuurlijk wel dat ik wat vooruit was gegaan en had gehoopt ik dat mijn doel om onder de 1u40 te lopen zou kunnen halen. Dat ik onder de 1u30 zou lopen, dat had ik niet verwacht.  Mijn tijd van een jaar daarvoor met ruim een halfuur verbeterd. Wat was ik trots zeg! Kapot, maar trots…
Verder was het een mooie dag, met leuke mensen. Ik heb ontzettend genoten van deze race en hij hoort zeker thuis in de ‘best nine’!
Heb je het volledige raceverslag gemist? There you go!

4. Singelloop Breda

IMG_7543

Nog zo’n race. Mijn tweede halve marathon ooit, samen met de andere Vifitjes! Wat was het spannend zeg. Ik wilde mijn PR op de halve van 2:29:37 graag verbeteren en wist ergens ook wel dat ik dat kon.
Ik was met teamgenoot Lydia gestart, te hard. En het eerste deel van de race voelde ik me niet zo lekker. (Eigen schuld, ik had de dag ervoor totaal verkeerd gegeten) Maar toch wist ik een constante pace van rond de 6min/km vol te houden en verbrak ik dat PR met bijna 20 minuten!
Wat nog eens extra spannend was: Ik wist dat Andy, onze geweldige fotograaf, mij en Chris zou volgen voor de volgende editie van de Runnersworld. Talk about pressure! Gelukkig heeft hij er mooie foto’s van weten te maken. Foto’s van wederom een leuke dag, die ik met mijn teamgenootjes mocht optrekken.

5. Emotions running high

26667481519_284f1029b8_o

Een tweede emotionele marathonfoto. Je ziet nog net de arm van mijn vader op de achtergrond, want dat was wat er gebeurde op dit punt. Mijn ouders en Petra stonden hier en op het moment dat ik ze zag kwam alle emotie eruit. Pijn (want die had ik zeker), opluchting, blijdschap, excitement… Je voelt van alles op zo’n moment (of nouja, de hele marathon door eigenlijk) Mooie momenten! Eigenlijk net een soort rollercoaster.

6. De ‘mooie’ finishfoto

i-CVXRQDg-X2

De New York Marathon. Ik was gefinisht! Selfie was gemaakt en ik kon op zoek naar mijn tas. Ik sjokte als een, met aluminiumfolie dekentje bedekt, schaapje achter de kudde aluminiumdekentjes aan. In een soort trance, knagend aan een paar mini pretzels. Heel Central Park weer door naar de andere kant, mijn tas van het ophaalpunt en daarna eindelijk bij de uitgang. Daar stond fotograaf Andy, die deze foto van me maakte. Met medaille natuurlijk!
Hij is wel een stukje flatteuzer dan de selfie die ik had gemaakt. Maar de meeste, heftigste emoties waren op dit moment wel wat op de achtergrond geraakt. Toch heeft hij een mooi plaatje geschoten!

7. Een spontane halve, inclusief zure nasmaak

IMG_7709

Ik was nog steeds in marathon training en er stond een duurloop van 2 tot 2,5 uur op het programma. In die tijd zou ik een rustige halve marathon kunnen lopen. Het is wel leuker dan een saaie training, schoot er door mijn hoofd. En toen ik hoorde dat er zoveel leuke mensen de (halve) van Eindhoven zouden gaan lopen, hopte ik in de trein richting het zuiden.
Het zou een rustige duurloop zijn, want het was immers een training. Het ging echter gemakkelijk dus ik liep sneller dan gepland. Maar het voelde goed, dus dan is het oké toch? Ik was erg tevreden over de eindtijd van mijn derde halve marathon.
Helaas zou het pijntje dat ik in mijn kuit voelde tijdens die race uitgroeien tot de blessure die mij in NY ook teisterde. Vandaar.. Een geweldige dag met een zure nasmaak.

8. Next stop: Berlin

IMG_5791

Vier weken geleden kregen we het nieuws: Berlin Marathon 2018 was een feit!  Marathon? Ja, mijn tweede. En eveneens mijn tweede major.
De dag dat ik terugkwam uit New York schreef ik me in. Nooit had ik echter verwacht dat ik gewoon ingeloot zou worden! (Eigenijk hetzelfde geval als bij New York) Maar opeens stond het in de mail: CONGRATULATIONS! Say what?
En nu staat het dus vast; mijn eerste doel voor 2018, samen met Petra, die hier ook zo aan het shinen is in de foto. Samen lopen we in september de marathon van Berlijn!

9. Twentysix.two

173B1E99-2B0E-4C6A-BA15-C31C532EE34D

Eigenlijk wel mooi dat dit de laatste is van de best nine. Een opsomming van alle geweldige dingen die mij dit jaar zijn overkomen. De marathon, drie halve marathons, PR’s, een paar features in Runnersworld Magazine (Als ik al verwacht had ooit in een tijdschrift te staan, was het in ieder geval geen hardoop tijdschrift!) en zoveel fijne momenten met fijne mensen. Echt, ik ben zo dankbaar voor alles wat ik dit jaar heb mogen meemaken, maar waarvoor ik ook keihard heb gewerkt.
En dat is wat deze tattoo zegt; Je kan alles, als je er maar zelf in geloofd en bereid bent er hard voor te knokken.

Het was een jaar van grenzen verleggen. PR’s verbreken en nieuwe vriendschappen. Bedankt iedereen die hier deel van heeft uitgemaakt, jullie hebben mijn jaar nog waardevoller gemaakt! What a year it has been! 2018, I’m ready for you!

Liefde.

En dan… Misschien wel het allermooiste moment, wat ik niet op Instagram heb kunnen zetten en mijn website ook niet wil accepteren. Kun je zien via deze link! Een en al liefde!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s