Recap: Midwinter Marathon

IMG_1056

Ik hoor je al bijna denken: ‘Een recap van een wedstrijd die je niet eens gelopen hebt?’. Ja dat klopt! Een wedstrijd die ik niet liep, maar waar ik wel bij was. Een mooie wedstrijd, die ik eens van een andere kant kon bekijken. Daar wilde ik toch een raceverslag van maken. Benieuwd hoe ik deze dag heb ervaren, van achter de dranghekken? Je kunt het hier lezen!

De dag begon vroeg, want samen met Irene ging stapte ik de auto in richting Apeldoorn. Een heel eind weg dus… En dat voor een race die ik niet eens zelf zou lopen!
Rond 10:45 kwamen we aan bij de Stadsschouwburg, waar we de rest van de Frontrunners zouden zien. Het was een gezellige boel bij elkaar. Een aantal gingen snel weg om te starten bij de 10EM 916,1km), dus hen wensten we succes! Wij bleven nog even lekker warm binnen zitten.

IMG_1034

Toen het tijd was voor de 25km lopers om zich naar de start te begeven gingen wij, het supportersteam (Irene, Natalie en ik), ook mee. Tot het startvak, want daar scheidden onze wegen. Wij gingen langs de kant staan. Achter de hekken. En koud dat het was!
Maar al snel kwamen ze voorbij, de stroom mensen. Gelukkig startten onze toppers in het wedstrijdvak en kwamen ze snel voorbij!
Toen de starters van de 25km voorbij waren, kwamen de eerste lopers van de 10EM al bijna binnen. Dat ging snel! De eerste die de finishstreep over ging was Dennis Licht, ook een frontrunner. En degene die ervoor had gezorgd dat ik gezellig met hen kon hangen. De winnaar van de 10EM dus en met wat een tijd… 49:23. WAUW! Heel gaaf om hem te zien finishen!

 

 

Daarna kwamen er nog meer bekende lopers: Jermaine (die niet topfit was volgens eigen zeggen, maar liep op topsnelheid!), Chris en Celeste. Wat een toppers allemaal. Het was geweldig om de gezichten van de lopers, die de finish naderden, te zien. Het afzien, de drive om het tempo vol te houden. Mooi! We hebben staan schreeuwen! En als je dan later van een stralende Jermaine hoort dat de aanmoediging voor een geweldige laatste eindsprint zorgden, is het die ijskoude handen keihard waard!

IMG_1039

Na de finish van de 10EM gingen we weer naar binnen, ik kon m’n telefoon amper nog vasthouden. Even opwarmen, wat warms drinken en aanhoren hoe de zojuist gefinishte lopers het gedaan hadden.
Al snel wilde Daniel de 25km lopers gaan binnenhalen om ze te fotograferen en eigenlijk had ik wel zin om mee te gaan! Ik volgde hem dus naar buiten, weer de kou in. Op naar het finishgebied. Waar we met opgeheven hoofd doorliepen, de hekken door, en niemand hield ons tegen! We konden helemaal doorlopen naar de finish en opeens hoorden we een rasechte Rotterdammer over de speakers. De leider van de frontrunners. Mijn teamcaptain. The one and only Robert Lathouwers. Die was dus ook al binnen! Gelukkig wilde hij zijn medaille even met mij delen, kon ik er toch nog een vasthouden.

IMG_1071

Het was mooi. Al die mensen die net gefinisht waren. Alle blije gezichten. Opgelucht dat het voorbij was, blij met hun gelopen tijd. Ik maakte verschillende foto’s voor lopers die ik niet eens kende en ik vond het fantastisch! Ook werd ik aangesproken door wat mensen die mij kenden via Instagram. Ook echt heel erg leuk!

Na de terugkomst van de 25km lopers was om 15:00uur de start van de 8km. Ook daar stonden we weer langs de kant. Hier zagen we zoveel verschillende lopers. Jong en oud, dik en dun. Zo mooi om te zien hoe hardlopen op dit soort moment verbindt.
Robert, Chris en Jermaine besloten om de 8km gewoon ook nog te lopen (want ja, waarom niet?!) en ik moet zeggen.. De verleiding was er voor mij ook wel om alsnog gewoon lekker te gaan. Maar ik wist ook wel dat het verstandiger was om het niet te doen, dus ik bleef lekker aan de kant.

 

Dat was dus niet mijn medaille!

Toen uiteindelijk alle 8km lopers voorbij waren, was het alweer tijd om naar de finish te lopen, want de eerste 8km lopers zouden alweer finishen! Ik kon het bijna niet geloven, maar het was toch echt waar. Bizar toch?
Bij de finish kwam ik ook Team Robert lotgenoot Jorian tegen, die in New York gezegd had niet meer te gaan hardlopen. Redelijk verbaasd was ik dus wel, maar superleuk om hem daar weer te zien! Kan niet wachten op de reünie van de Vifitjes!
De rest kwam ook mondjesmaat binnen en wat een goeie tijden hadden ze gelopen. Het was geweldig ze allemaal binnen te halen.

 

Zoals je kon lezen was het een mooie dag! En ondanks dat ik zelf niet heb gelopen heb ik intens genoten. Van goed gezelschap, de sfeer en alle mooie resultaten die ik om me heen gezien heb. Dit inspireert weer ontzettend om zelf ook weer (zodra het kan) te gaan knallen! En dat moment gaat komen….

Een gedachte over “Recap: Midwinter Marathon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s