Met de billetjes bloot

IMG_0270

Met de billen bloot tijdens een fysio afspraak? Ja, dat gebeurt weleens! Soms letterlijk, maar het kan ook op een andere manier. Als je moet toegeven dat je toch iets te ver door bent gegaan bijvoorbeeld. Wat in mijn geval helaas zo was. Maar voor mij is (ik quote de fysio expert hier) ‘nog twee weken met rust op de bank zitten‘ geen optie, dus liet hij zijn hersens kraken over de vraag: Hoe nu?

Ondertussen worden jullie behoorlijk dood gegooid met verhalen over mijn blessure en wat ik allemaal wel en niet mag. Zoals jullie ongetwijfeld ook zagen mocht ik afgelopen week weer proberen te lopen! Wat was ik blij. Maar zoals ik ook al in een artikel schreef, ging ik toch iets te hard van stapel. Wellicht. Een klein beetje.
Niet zo erg hoor. Ik hield me netjes aan de 20 minuutjes op een rustig tempo. Maar die bewuste knie voelde toch even net iets anders dan de ander. Had ik dan al moeten stoppen? Ik maakte die 20 minuutjes toch rustig vol en ging de dag erna rustig uitfietsen.

 Gisteren was ik bij de fysio en mocht ik met de billen bloot (niet letterlijk, gelukkig) en moest ik toegeven dat ik toch wel wat last had gehad en niet direct was gestopt. Natuurlijk weet ik dat het mijn eigen verantwoordelijkheid is en ik ben er ook niet lang mee doorgelopen. Naderhand heb ik ijs erop gegooid en alles gaat weer goed, maar toch moest er even naar gekeken worden.

Wat ik nou eigenlijk precies voel… Dat vind ik dus al lastig om te omschrijven, want meestal voel ik niet echt pijn. Natuurlijk, als hij bezig is met een behandeling, doet het pijn. En behoorlijk ook! Maar over het algemeen niet. Meestal voel ik een soort trekkend gevoel aan de zijkant van mijn bovenbeen en dat kan kloppen: Dat is de spier die overbelast is en mijn knie naar buiten trekt. Klinkt logisch.

Ik had bedacht dat ik wel een oplossing had gevonden voor het naar binnen zakken van mijn voet: Als ik gewoon op de buitenkant van mijn voeten zou gaan lopen zou het beter gaan, right? Nee dus, dat trucje gaat in dit geval niet op.. Dat was valsspelen!
Gisteren moest ik weer op de loopband en er werd weer een oordeel geveld. Ik moet nu heel erg gaan proberen tijdens het lopen (wat ik nog ongeveer een keer per week mag) mijn voeten wat rechter op de grond te zetten bij de landing. Dat is al een stap (haha) in de goede richting.

Aan mijn knieën werken we nog. En dat is ZO moeilijk. Ik zweer je, al die oefeningen die hij me geeft zijn bijna fysiek onmogelijk. In mijn geval dan. Staan en mijn bilspieren aanspannen en knieën naar buiten drukken. Dat klinkt toch mega simpel? Is het dus niet voor mij. Het voelt zo onnatuurlijk en ik voel spieren waarvan ik niet wist dat ik ze had! Het kost me echt heel erg veel moeite. En dit moet ik mezelf dus aan gaan leren tijdens het lopen?

Echt nog een lange weg te gaan dus voor mij. Gelukkig heeft de fysio door dat hij me niet nog twee weken op de bank kan laten zitten en mag ik wel kleine stukjes lopen, mijn benen en billen versterken met krachttraining en alternatieve trainingen doen. Ik hou mezelf dus ondertussen wel bezig! En steeds blijf ik kleine stapjes zetten. Klein, maar nog steeds vooruit!

 

Een gedachte over “Met de billetjes bloot

  1. Pingback: Back in Shape #13 | Dagmarruns

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s