Recap: Halve van de Haar

IMG_2119

Het was weer eens tijd voor een wedstrijdje! Eentje waarvoor ik me eigenlijk in een opwelling had ingeschreven, zo’n twee maanden geleden. Ik zag het bij iemand op Instagram voorbij komen en dacht; ach, waarom niet? Ik schreef me in voor de 10km, want tegen 2 april zou ik toch wel weer 10km kunnen lopen? Oké, ik stond vandaag inderdaad aan de start, maar toch net even wat anders!

Helaas was het voor mij toch geen 10km, want het herstel van mijn blessure ging toch niet zo soepel en snel als verwacht. Gelukkig kreeg ik wel een GO om vandaag lekker de 5km te starten, dus daar ging ik voor!
Ik ging in mijn eentje en zou wel zien wie ik daar tegenkwam. Om 10 uur de auto in en om 11:10 was ik pas op het start terrein! Je moest echt nog wel een stukje lopen vanaf de auto namelijk, lichte stress dat ik het niet zou halen. Snel mijn startnummer ophalen dus! Dat startnummer wat ze dus niet konden vinden….
Uiteindelijk (na een behoorlijk stress moment) herinnerde ik mij dat ik me had ingeschreven voor de 10km, dus dat mijn startnummer daartussen zou liggen! Opluchting all over, ik dacht natuurlijk dat het kwijt was! Gelukkig kon ik nog op tijd starten…

Op naar de start dus! Het was niet zo druk, viel me op. En ik kon nog best wel vooraan starten. (Vind ik altijd fijn, want dan is de kans kleiner dat ik als laatste binnenkom. I know, lame!) Ik had niet eens door dat het startschot ging, was te druk bezig met mijn Garmin en muziekje!

We waren gestart! En wat ging dat slecht zeg, vanaf het begin al. Mijn benen deden echt zoveel zeer. Ze voelden traag en zwaar en gewoon kapot. Ik schrok ervan, het ging zo moeizaam! ‘Dat zal vast mijn blessure zijn’, dacht ik meteen. Ook dacht ik meteen dat ik het in mijn knie voelde. En ik had amper gelopen de afgelopen tijd.. En dan nu meteen weer last?! Dat was echt kut.
Ik had het idee dat ik eigenlijk zou moeten uitstappen, maar dat wilde ik niet. Niet na al een kilometer. Toen bedacht ik me dat ik het in allebei mijn benen voelde. Dat is gek… Mijn blessure zit alleen links. Toen herinnerde ik me de spierpijn die ik al twee dagen had en waardoor ik amper op kon staan uit een stoel. De spierpijn van de bootcamp en de pijn in mijn kuit die ik had gehad door de behandeling van de fysio. Dat zal het zijn! Misschien moet ik het dan gewoon even loslopen? Op hoop van zegen ging ik door.

En gelukkig ging het weg! Ik was zo blij toen dat vervelende gevoel langzaam wegtrok en het goede nieuws: Ik voelde daarna niets meer in mijn knie! Dat was een goed teken… Wel was ik bang dat ik iets zou gaan voelen, je bent er toch nogal op gefocust. Ik besloot me daarom te gaan focussen op mijn houding: Bekken kantelen, buik aanspannen, iets naar achteren hellen. Het was vermoeiend, maar hield me bezig!

Op de helft had ik het zo warm gekregen (mijn hartslag bleef ook heel hoog, 182 BPM gemiddeld) en ik had het idee dat ik mezelf volledig aan het opblazen was. Dat regenjasje wat ik aan had moest uit! Dat kostte al lopend (met mijn telefoon om mijn arm) best wat moeite. Maar ik kreeg het gelukkig voor elkaar en ik kon in mijn tshirt verder.
Liep ik echt lekker? Dat nou ook weer niet. Van mijn conditie is toch niet zo heel veer meer over en mijn hartslag was zo hoog dat ik toch best wel stuk ging. Maar dat ik het niet ging halen was geen optie natuurlijk, dus ik liep lekker (nu pijnvrij) door! En behaalde de finish zelfs iets sneller dan tijdens de CPC. Ruim een halve minuut van de tijd af, dat is toch ook fijn!

IMG_2111

Na de finish zag ik de tentjes van de fysio, waar bijna geen andere lopers stonden te wachten. Ik greep dus mijn kans! Vertelde de fysio daar dat ik herstellende was van runnersknee en hij begon het meteen een beetje los te maken. Who needs a foamroller?! (Alleen met die spierpijn was het allesbehalve prettig!) Ook grappig; hij herkende mij als een New York loper, blijkbaar kende hij Robert en Susan. Meteen iets om over te kletsen (leid je weer af van de pijn in je spieren!)

Naderhand zou ik nog wachten op Maartje, die de 10km zou lopen. Dus ging ik even binnen zitten met wat drinken, kon ik meteen een beetje bijkomen en de hartslag wat laten zakken.
Toen ik terug naar buiten ging kwam ik Wouter tegen, die derde was geworden op de 5km met echt een fantastische tijd!. Mooi, had ik meteen iemand om gezellig mee te kletsen en de tijd wat te killen! We zagen Esther nog, maar die moest al snel door naar de start van de halve. Wij besloten te gaan kijken bij de finish van de 10km. Het is zo mooi om de lopers die bijna bij de finish zijn te zien. Ze zien er vaak zo kapot, maar toch vastberaden uit. Geweldig!

IMG_2101

Dat was leuk, maar ondertussen had ik het zo koud! Ik had nog steeds alleen mijn dunne regenjasje aan over mijn shirt. M’n tas lag nog ver weg in de auto. Ondertussen was Maartje nog niet gefinisht. Had ik haar gemist?

IMG_2102

Ik besloot terug te gaan naar het start terrein en kwam daar Ilona nog even tegen. Leuk, al die bekende gezichten terwijl je dacht gewoon alleen te gaan! Uiteindelijk bleek Maartje 20min te laat te zijn gestart en konden we alsnog even een post-running selfie maken!

IMG_2103

of twee…. Vrij gekke. Je bent nou eenmaal niet meer op en top charmant na zo’n run. Who cares?!

IMG_2118

Mijn dag was in ieder geval geslaagd! Even aankijken hoe de knie hierna gaat reageren en daarna hopelijk rustig weer opbouwen!

Note: Napijn heb ik niet gehad! De training die ik op woensdag deed, was echter alleen iets te snel op de run! Even wat rustig aan doen dus…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s