De uitdaging van een marathon

i-4nzFTjG-X2

Een marathon uitlopen: Staat dat niet zo ongeveer op ieders bucketlist? Misschien stiekem. Ondanks dat het echt een pokkeneind lopen is (serieus, een afstand die je je niet echt voor kan stellen) en je er veel voor moet trainen, doen en laten. Voor veel mensen is zo’n marathon toch een dingetje. Waarom? Waarom zouden mensen zich 42,195km lang willen pijnigen? 

Ik kan natuurijk niet voor alle mensen spreken, maar natuurlijk kan ik wel verklappen waarom ik zo graag die marathon wil lopen! En hoe die gedachte er bij mij ingeslopen is!

Vorig jaar, op zondag 2 april 2017, liep ik mijn eerste halve marathon in Berlijn. Echt iets wat ik nooit verwacht had te kunnen! Ik had mezelf versteld doen staan. Door regelmatig te trainen was dit mij gewoon gelukt! Hoe tof was dat!
Ondanks dat ik dacht; dit nooit meer.. Wist ik dat dit niet de laatste zou zijn voor mij! Ik weet ook nog dat ik dacht: Je zal maar het dubbele moeten lopen. Wat verschrikkelijk!
Maar ik kon dat, die halve marathon. Toen ik naderhand bij de fysio kwam (een andere dan die ik nu heb, by the way) plantte zij het idee van de marathon in mijn hoofd.

Neeeeee absoluut niet! Dat kon ik toch nooit?! Een halve was ver genoeg! (meer dan ver genoeg trouwens!)

Maar, het idee was geplant. Misschien een jaar later? Tijdens Rotterdam 2018? Maar het was een vaag idee, dat ik misschien nooit tot uitvoering zou brengen. Toen kwam New York om de hoek kijken; de wedstrijd van Runnersworld en Vifit Sport. Oké, jullie kennen het verhaal: Filmpje gemaakt, ingezonden en boem. Opeens wist ik dat ik echt een marathon moest gaan lopen! Ik schrok er best van, want ik had het nooit verwacht… Maar nu was het echt!

Het magische van deze afstand en de reden dat ik stiekem, heel stiekem, toch wilde lopen? En het idee al speelde voordat New York in beeld kwam.. Ik denk dat er een paar redenen voor zijn aan te wijzen. Of in ieder geval, voor mij dan!

  1. Dit kan ik nooit!
    Een uitdaging waarvan ik nooit had gedacht dat ik hem aan zou gaan. En helemaal nooit gedacht had dat ik hem zou volbrengen! Een marathon is iets groots en bijzonders… En ik wilde zo graag aan mijzelf bewijzen dat ik dit kon! Zo’n groot, eigenlijk onhaalbaar doel, behalen. Dat was mijn grootste reden voor een marathon te kiezen! Je ziet zelf waar je toe in staat bent en leert dat je veel en veel sterker bent dan je dacht!
  2. Trots
    Je gaat je serieus nooit trotser voelen als tijdens dat magische moment dat je de finish overschrijdt (dat klinkt alsof je dat nog als een sierlijke antilope doet, maar in werkelijkheid kruip je bijna met je tong op het asfalt). Na al die kilometers van afzien (ook wel genieten hoor) heb je het dan toch gedaan!
  3. Je wordt fit!
    Natuurlijk zijn er meer wegen die naar Rome (eh een fit lichaam) leiden.. Maar ik merkte wel echt dat mijn marathontraining mij hielp om gericht sneller en beter te worden. Je hebt het misschien niet meteen door, maar opeens komt het besef dat je echt vooruit gegaan bent! Dat is mooi 🙂
  4. Grenzen verleggen
    Tijdens marathon trainingen verleg je continu je grenzen. Steeds ga je met je duurloopjes een stukje verder, tijdens je intervallen een stukje sneller. Je blijft jezelf pushen en als je vervolgens de vooruitgang merkt voel je je onoverwinnelijk!
  5. Doel
    Je hebt een enorm doel om naartoe te werken. Als dat niet motiverend is?!
  6. Kriebeltjes
    Manmanman, ik weet nog goed hoe ik me voelde aan de start van New York. Kippenvel all over the place, kan ik je vertellen! M’n hartslag was al ruim 150 voor ik ging starten en toen ik net bezig was al rond de 180! Oké, ik moest me dus echt minder druk gaan maken, want dat was veel en veel te hoog. Rustig blijven ademen!
  7. I’m a marathonner!
    Voor altijd en eeuwig mag je jezelf zo noemen. Omdat je het natuurlijk ook dik en dik verdient hebt!
  8. Schoonheidsslaapjes
    Eindelijk heb je een excuus voor dat middagdutje! Serieus als je ver in je marathontraining zit raak je nou eenmaal sneller vermoeid. Een powernapje is dan zo lekker. En ook gewoon verantwoord!
  9. De medaille, duh.
    Zo’n mooie plak om je nek nadat je je helemaal stuk gelopen hebt. Dat is toch echt heel wat waard! Die van mij hangt uiteraard op het mooiste plekje aan de muur!
  10. Last but not least: Genieten
    Genieten? Tijdens die afstand? Ja, op sommige momenten kan dat. Als je je realiseert wat je aan het doen bent, dat je het gaat halen. Neem van mij aan dat je van zulke momentjes wel geniet!

Om eerlijk te zijn, kan ik me niet zo goed meer herinneren wat er door mijn hoofd ging tijdens het lopen (heb ik misschien delen geblokkeerd?). Sommige momenten staan me natuurlijk nog heel erg goed voor de geest.
♥ De start ♥ De Verrazano Bridge ♥ Brooklyn is een grote blur.. Daar weet ik niet zoveel meer van. ♥ Het moment dat ik het halve marathon punt passeerde. ♥ Toen ik 24 kilometer erop had zitten en me realiseerde dat ik nog nooit zover gelopen had. ♥ Ik liep op de Queensborough Bridge (25km) en zag overal om me heen mensen wandelen, ik liep nog ♥ Het moment dat ik Manhattan inliep en die stomme (Queensborough) bridge had overleefd. ♥ Mijn ouders en Petra (en Bjorn) die rond kilometerpunt 27 stonden.♥ Dat ik mijn vader toeschreeuwde dat ik nog ‘even’ een Dam tot Damloop ging lopen ♥ Mijn vader die stukjes meerende om foto’s te maken ♥ De hele stoet mensen die over First Avenue renden (omhoog) ♥ De brug die ik zag toen ik the Bronx in moest (Nee he, WEER een brug?!) ♥ 5th Avenue weer terug en ik had zoveel moeite om te blijven rennen, mijn knie kon amper buigen ♥ Central Park kwam in zicht maar ik was er nog niet ♥ Het 40km punt waar Petra langs de kant stond en een stukje over het parcours meerende ♥ Mijn ouders weer zien bij 40km ♥ Het laatste stukje tot de finish, ik kon me amper nog vooruit slepen ♥ De tribunes, de finishboog. Nog maar een klein stukje! ♥ IK WAS ER! ♥ De medaille die om mijn nek werd gehangen ♥ De superhero cape (in werkelijkheid een aluminium dekentje) die ik omgehangen kreeg ♥ Dat hele takkeneind teruglopen (AKA strompelen) door Central Park, achter de kudde mensen aan ♥ Andy, onze fotograaf, die foto;s wilde nemen ♥ Mijn ouders, Petra, Bjorn… Knuffels ♥ Chris en Robert die me omver liepen met de grootste knuffel EVER ♥ Al mijn teamies die het ZO goed hadden gedaan ♥ Het samen vieren van onze prestaties. Dat is toch het aller aller mooist! ♥ De trapjes van het metro station aflopen ♥ En last but surely not least: De muffin en banaan die ik per ongeluk in het hotel had laten liggen!! Heaven!

Oké, dat is misschien nog behoorlijk veel, als ik dat zo allemaal achter elkaar zie!
Ohja, en dan mijn Garmin die aan het einde van de dag dus ging trillen dat ik moest bewegen? Niet genoeg zeker, zo’n marathon!
Marathons lopen dus. En ondanks dat ik dacht; dit nooit meer… Hoop ik daar op 16 september toch te staan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s