Dwars liggende knieën

thumb_DSC00160_1024

Mijn knieblessure: Een onderwerp wat regelmatig in mijn posts en blogs terug komt! Dat jullie er zo onderhand niet gek van worden? Ik word dat in ieder geval wel! Al maanden lang gaat het met horten en stoten, ups & downs. Dan weer wat beter, maar op het moment dat ik dat uitroep gaat het juist weer minder goed. Zo frustrerend! De afgelopen paar weken leek het ook weer in een neerwaartse spiraal te gaan, dus besloot ik actie te ondernemen!

Die knie.. Ik word er niet goed van. Niet mee kunnen doen aan races, trainen zoals je wilt, je ei kwijt kunnen. En die marathon die steeds verder van mijn bed kwam te staan. Ik begon het zo vreemd te vinden. Ik was ontslagen bij de fysio en in principe was de blessure weg. Natuurlijk moest ik blijven trainen om mijn lichaam sterker te maken en mijn houding te verbeteren, maar de blessure zelf was er niet meer. Goed, ontslagen en geen blessure meer, topnieuws toch?!
Nou, je zult het niet geloven… Maar die week daarna begon het weer. Continu dat gezeur, niet lekker kunnen lopen. Minder kunnen lopen en steeds die pijntjes. Dat kon toch niet?

Daarom nam ik een paar weken terug contact op met mijn huisarts. Ik wilde een verwijzing voor de sportarts, die misschien wat meer kon zien en mij verder kon helpen. Want blijkbaar was het nog niet weg. Na wat vragen en een beetje duwen en trekken besloot hij toch een andere koers in te slaan: Ik moest naar het ziekenhuis.
He, waarom?! Zo erg was het toch niet….. Maar omdat ik al zo’n tijd last had en dan wel op een vrij specifieke plek moest ik voor een MRI scan. Misschien was het een scheurtje in mijn meniscus.

Dat ging ik natuurlijk googelen, want wat dat precies inhield? Geen idee. Ik schrok me kapot. Een scheurtje in mijn meniscus betekende ‘Auf Wiedersehen, Berlin’ en dat wilde ik natuurlijk echt niet! Stress all over uiteraard!
Afgelopen woensdag was gelukkig al de dag… Ik mocht langskomen voor de MRI. Al kon ik me bijna niet meer voorstellen dat het echt mijn meniscus zou zijn, want op de een of andere manier was de last alweer een stuk minder geworden. Maar het bleef spannend!

Vanmorgen kon ik mijn huisarts weer bellen voor het verlossende woord: NIKS! 
Er was he-le-maal niets te zien op de scan, mijn meniscus (en knie overigens) was helemaal gezond. Dat was echt zo’n opluchting om te horen! Tuurlijk, ik weet dat ik nog steeds moet opletten en goed naar mijn lichaam moet luisteren, maar dit is toch echt wel heel erg fijn!

Waarom ik dan weer even meer last had? Geen idee. Nu ik terug denk kan het te maken hebben gehad met mijn verhuizing, die wat stress opleverde. Wat het ook was, het gaat nu weer een stuk beter en ik bouw weer rustig op.
Hoe en wat precies? Daar zal ik jullie binnenkort een update over geven!

Voor nu geniet ik gewoon even van het goeie nieuws!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s