Recap: Loopfestijn Dalfsen

IMG_5862

Ik hoor je al vragen: Dalfsen, waar ligt dat nou weer? Dat vroeg ik mij dus ook af, toen ik hoorde van dit loopje. Het ligt dus in Overijssel, redelijk in de buurt van Zwolle. Wat ik daar dus deed? Een halve marathon lopen! Het is alweer tijden geleden dat ik een raceverslag schreef, vanwege het knietje. Maar het voelt eigenlijk wel weer heel erg goed, schrijven over een gelopen wedstrijd! Lees je mee?

Afgelopen zaterdag was het eindelijk weer zover: Ik deed mee aan een loopje. De laatste was de 5km van de Leiden Marathon, in mei dit jaar. Daartussen liep ik de Elfsteden Estafette, maar daar had ik toch beduidend minder te betekenen dan mijn teamies. Over die teamies gesproken; een aantal ging dus afgelopen weekend lopen. In Dalfsen. Toch een mooie kans elkaar weer even te zien, zo allemaal bij elkaar!
Ik had een 25km training op het programma staan (tot zover het taperen), met 5x 4km rennen en 1 wandelen. Stiekem wilde ik ook graag meedoen aan die run, maar toch ook weer niet. Het is toch ook wel mega spannend. Maar ik mailde mijn trainer, met de verwachting dat het toch niet zou mogen. Het mocht dus wel! Ik mocht zelfs proberen aaneengesloten te lopen, zonder wandelen. Wow, dat was lang geleden!

Ik had al zo’n 100 redenen bedacht waarom ik die halve niet kon lopen. De belangrijkste: Als ik mijn knie toch overbelast kan ik misschien Berlijn niet lopen. Goede reden, maar speelde die niet gewoon in mijn hoofd?
Ook was het in my mind een probleem dat het zo’n kleinschalige loop was, met een tijdslimiet van 2:30uur. Wat als ik die niet zou halen en… Laatste zou worden?!

daa20248-7773-42e5-a18f-7e2cd422c6ed

Terug naar zaterdag. De weg naar Dalfsen duurde superlang (precies als ik daarheen moet zijn er wegwerkzaamheden bij Zwolle, just my luck!), maar ik was er op tijd. We hadden een maal vol koolhydraatjes en gingen op weg naar de start.
We waren goed verdeeld over de afstanden. Emma en Sil liepen de 5km. Joanka, Marjolein, Tanja en Mirjam liepen de 10km. Alleen Petra en ik zouden de halve gaan doen, maar wel allebei onze eigen race lopen. Tijdens het cheeren voor de 5km werd ik toch wel wat nerveus, zo weinig mensen die mee deden! Een korte warming up later en we stonden zelf in het startvak.

IMG_5864

Het schot klonk en we waren weg. De halve en de 10km startten tegelijk en het eerste stuk dezelfde route volgen. Na een rondje van 10km ging de halve nog door (obviously). Ik raakte de grote menigte al snel kwijt en liep behoorlijk achteraan. Dat vond ik vervelend ja, maar het was niet anders. Ik moest mijn kruit niet verspillen (zoals trainer Rob vaak zegt).

IMG_5865

De hel van 3km

Zo rond de 3km had ik het helemaal gehad. Daar liep ik, in the middle of fcking nowhere, niemand in de buurt, over een dijk in de volle zon. Ik had last van m’n knie, enkel, heup en enorme steken in mijn zij. Kon mezelf amper vooruit slepen to be honest. Ik dacht er serieus over na om te stoppen bij 10km, dan was ik toch weer bij de start/finish. Die 21,1km ging ik echt niet helemaal lopen. De kilometers tikte heel langzaam voorbij.
Gelukkig trok het later wel weer een beetje weg. In Berlijn kon het ook zwaar worden, probeerde ik mezelf te vertellen. Stap je dan ook uit? Niet dus.
Toen het 10km punt daar was sloeg ik af naar de halve marathon route. No turning back now!

IMG_5862

Vriendjes maken

Vanaf dat moment merkte ik dat er een fietser met me mee reed. Er is altijd iemand die de laatste loper begeleid en de stoet afsluit. En in dit geval was ik die loper. Het deed me niet zoveel, maar die fietser vond ik wel een tikkeltje vervelend. Wat moest die wel niet van me denken?
Zo rond de 12km vroeg hij iets aan me en ik greep mijn kans: Enthousiast begon ik tegen hem te kletsen. ‘Vond ik dat niet vervelend?’, vroeg hij zich af. No way, ik vond het juist fijn wat afleiding te hebben. Het was toch een training voor mij, dus rustig lopen en een gesprek kunnen voeren was juist goed. 9km lang heb ik gezellig met deze fietser aan mijn zij gelopen, zo gingen de kilometers een stukje sneller.

Als ik in mijn Garmin terug kijk, is mijn tempo zo rond de 18km een stuk teruggezakt. Dat kan kloppen, want toen had ik het redelijk zwaar. Vast even een dipje. De mensen die af en toe langs het parcours stonden maakten echter een hoop goed! Als je laatste bent, staan ze er alleen nog maar van jou. En er zijn toch geen andere lopers in de buurt voor wie ze kunnen cheeren. Eigenlijk best leuk! Op zich heb ik me die laatste kilometers nog best vermaakt.

IMG_5863

Finishing in style

Toen ik de finish naderde, merkte ik dat ze al dingen aan het opruimen waren. Beetje jammer, want ik finishte toch echt gewoon binnen de tijdslimiet. Gelukkig stonden mijn Elfsteden vriendinnetjes bij de finish op me te wachten en liepen Joanka en Mirjam samen met me de finish over. Mooi moment!
Daarna mocht ik nog even (met mijn post-half marathon face) voor een camera verschijnen om wat vragen te beantwoorden. Blijkbaar is laatste zijn zo erg nog niet. Juichende supporters alleen voor jou, goede foto’s (want er loopt toch niemand in de buurt) en een personal supporter on the way.

IMG_5860

Schaam ik me ervoor? Die laatste plek. Niet echt… Ik ben 25e vrouw geworden, en toch laatste. Er deden dus maar heel weinig mensen (en zeker vrouwen) mee aan deze halve marathon. Sowieso vind ik dat je je niet hoeft te schamen voor een tijd, als je je best hiervoor gedaan hebt.
Ik heb sneller gelopen dan mijn eerste halve marathon (in Berlijn, vorig jaar), was al blij dat ik een halve kon en mocht lopen van de trainer en had eigenlijk geen pijn. Waarom zou ik me dan druk maken over het feit dat ik 25e vrouw ben geworden?!

En ondanks dat het echt een foeilelijke medaille is (I kid you not) zal ik hem koesteren om de mooie herinnering en toch weer de halve marathon waar ie voor staat!

** Ik heb overigens wel een enorm vervelende schuurplek opgelopen een stukje onder m’n oksel, iemand tips?! **

5686b2cd-5906-43e9-a462-0f061409b6f0

Een gedachte over “Recap: Loopfestijn Dalfsen

  1. Knap doorgezet, daar mag je trots op zijn! En over dat als (één van de) laatste finishen herken ik. Ik eindigde bij een halve marathon eens helemaal aan het einde van het veld, met een tijd van 2:10 . Voor mij toen een PR, waar ik megatrots op was. En ja, ze waren al praktisch aan het opruimen (ook een tijdslimiet van 2:30 geloof ik, kun je nagaan!), maar liever onthoud ik de voordelen: het was zo rustig dat mijn moeder óp de finishlijn me toe kon schreeuwen en foto’s kon maken, en geen rij bij de sportdrank. 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s