Trip down memory lane

IMG_8139

30 september 2017, rond 21:00uur, in de trein van Amsterdam naar huis. Voor de zoveelste keer die avond check ik mijn mail. Zou er al bericht zijn?! Ik kreeg steeds meer enthousiaste berichtjes van mensen die ingeloot waren. Toen zag ik de verlossende email: Drawing results for the BMW Berlin-Marathon 2018. De eerste regel: Congratulations: You made it! Ik pak mijn telefoon, bel Petra (met wie ik ingeschreven was) en schreeuw de hele trein bij elkaar!
Dat was dus al ruim 9 maanden geleden. Met nog maar een weekje voor de start, sta ik even stil. Even een terugblik en Hoe staat het ervoor? Lees het hier!

Nog maar een week en dan staan Petra en ik aan de voet van de Brandenburger Tor te wachten op het startschot. De tijd is echt voorbij gevlogen. En ik ben al een hele tijd keihard aan het werk voor deze marathon. Niet alleen maar trainen, helaas. Mijn marathon plannetje liep even heel anders. Even terug naar het begin!

Zondag 5 november 2017

756543_267185995_XLarge

Het startschot in New York. Alle kilometers, bruggen, toeschouwers die aan me voorbij zijn gegaan. Een geweldige ervaring natuurlijk, ik heb er zeker van genoten! Toch had ik ook ontzettend veel pijn. Ja, hoor ik je zeggen, dat is toch logisch tijdens een marathon!?! Klopt! Maar mijn start situatie was verre van ideaal.
Een paar weken ervoor, tijdens de halve in Eindhoven, had ik een blessure opgelopen waar ik heel veel last van had. Tijdens het verkenningsloopje in Central Park de vrijdag voor de marathon was het meer strompelen dan rennen door die ellendige knie, het huilen stond me nader dan het lachen, maar die marathon moest gelopen worden! Een paar dagen slikte ik al diclofenac tegen de pijn, mijn voeten waren helemaal ingetapet (thanks, Robert) en ik droeg een knieband om mijn knie stabiel te houden tijdens het lopen. Een hoop maatregelen dus, maar het mocht niet baten. Vanaf 30km kon ik m’n knie niet meer buigen. Maar hey, de medaille is binnen en hij is dik verdient!

i-CVXRQDg-X2

Ik was trots, maar wilde een herkansing. Berlijn. Geen bruggen, wel toeschouwers en lekker vlak. Ik was ingeloot , wist beter wat me te wachten stond, dus ik ging knallen!
Ik zag het helemaal voor me: In maart wilde ik mijn pr op de 10km verbeteren, in mei zou ik wel weer een halve marathon kunnen lopen en daarna kon ik full focus gaan trainen voor Berlijn.
Niet dus.

IMG_9926Linschotenloop, 23-1-2017

Januari 2018

Vanaf januari heb ik hard gewerkt om te herstellen van mijn blessure. Talloze fysio afspraken en die waren soms PIJNLIJK! (Denk aan; proberen je blauwe plekken naderhand te verbergen, ibu achterover gooien en permanent ijs op je bovenbeen gooien) Blijkbaar had ik een vrij waardeloze loophouding.  (‘Heb je daar een marathon mee uitgelopen?!’, aldus de fysio) Dus daar moest iets aan gedaan worden. Lastige loopoefeningen, eindeloze core trainingen en ellendige afspraakjes met mijn foamroller. Het vervelendste vond ik eigenlijk dat ik zoveel wilde maar het niet mocht. Eigenlijk ook niet kon, mijn fysio had natuurlijk gelijk. Races die ik niet mocht mee doen, alleen maar stond te kijken. Een paar maanden liep ik vrijwel niet, alleen kleine stukjes van een paar minuten met wandelpauzes. En steeds deed ik toch weer iets teveel. Een stap te snel vooruit (ik was eigenwijs) en meteen weer 3 terug. Het was frustrerend en langzaam aan begon ik de hoop te verliezen dat ik in Berlijn nog zou kunnen starten.

Kijken, niet lopen…

Mei 2018

AB52A34B-4734-4874-8806-8A94DB626B5EOntslagen bij de fysio!

Gelukkig werkte ik niet voor niets zo hard! In mei werd ik ontslagen door de fysio; hij kon niets meer voor me doen. ik moest zelf verder blijven oefenen, mijn spieren soepel houden en kon rustig opbouwen. Dat vond ik toch eng!! Ik durfde niet meer. Want ondanks dat de blessure in principe over was, bleef ik die knie voelen. Dus ik hield het safe, met korte stukjes lopen. Tot Petra me meesleepte voor een training en ik verplicht 10 minuten achter elkaar MOEST lopen! (Ja, moest. Ze was heul streng!) Het lukte, zonder problemen. Ik was mega trots! 10 minuten. Wauw….

IMG_286711-05-2018 3x4min met 3x4min rust

Juni 2018

Zou Berlijn toch nog gaan lukken? Ik zocht contact met mijn trainer, Rob. Die mij ook had begeleid richting New York. Aan hem legde ik mijn situatie uit en vroeg wat hij verstandig vond. Van mijn fysio had ik een GO en gelukkig kreeg ik die van Rob ook. Volgende stap? Een schema, zodat ik op een goede manier, hopelijk zonder blessures, richting de marathon kon trainen. Mijn basis was natuurlijk shit, met amper trainingskilometers. In feite startte ik weer bij 0 en moest ik in 3 maanden klaargestoomd worden voor 42,195km. HOE?!
Rob had daar een antwoord op.

IMG_413908-07-2018

9 september 2018

En nu is het nog maar een week tot ik die 42,195km moet gaan lopen! De afgelopen 3 maanden heb ik echt keihard getraind. De eerste weken vond ik het vreselijk. Doordat ik de maanden daarvoor zo weinig had gelopen vond ik alle trainingen lang en ver. Zelfs 5km was ein-de-loos. Het was zwaar, vooral mentaal. Ik was gewoon niet meer gewend te lopen.
Ik weet nog goed dat ik tijdens een 8km training halverwege omkeerde richting huis en wel kon janken omdat ik nog 4km terug moest lopen. Nee, het was zeker niet altijd een pretje. Maar toch deed ik alles. Want ik wist waarvoor ik het deed….

IMG_5860Halve Marathon Dalfsen 01-09-2018

Marathon stress

Om eerlijk te zijn, begin ik hem toch wel te knijpen! 42,195km is echt heel erg ver en ik zie er toch wel een beetje tegenop. Ik hoop heel erg dat mijn trainingen genoeg zijn geweest die finish te bereiken! De afgelopen week was ik niet fit en dat ben ik nog steeds niet helemaal. Aangezien ik er weinig voor voel van dixi naar dixi te moeten rennen heb ik wat extra rust gepakt. Hopelijk is dat genoeg!
Mijn knie… Die voel ik eigenlijk niet meer. Fingers crossed dat het ook zo blijft! Mijn doel was pijnvrij aan de start te komen en die medaille binnen te slepen. Het eerste is bijna gelukt! Voor het tweede zal ik nog hard moeten werken.

Voor degene die al weleens een marathon gelopen hebben, je kent vast de pre marathon stress wel! Je bent opeens bang van een krukje te vallen, te struikelen over een stoeprandje en je voelt opeens ieder ‘pijntje’ in je lichaam. Het schijnt er allemaal bij te horen! Het stuk vanaf 30km, als je al helemaal kapot bent. Je hebt geen idee wat je te wachten staat en hoe je lichaam gaat reageren. Kom je die man met de hamer tegen? Doodeng gewoon! Het enige wat je weet is dat je zo’n 3x dood gaat. En dat is best nervewrecking! Maar een beetje gezonde spanning schijnt goed te zijn…?

New York vs Berlijn

IMG_7017Langste duurloop NYC marathon

Voor New York was mijn maximale training 23,7km, liep ik twee halve marathons, een 20km en nog een aantal 15/16km duurlopen. Deed ik geen krachttraining meer en was mijn voeding crap.
Voor Berlijn liep ik een 30km, een 25, een 20, een halve marathon en een paar 15km loopjes.

IMG_5774Langste duurloop Berlijn Marathon

Sommige trainingen waren wel met wandelpauzes, maar de afstanden zijn toch gemaakt! Ik deed geen intervallen of tempoloopjes en trainde niet op hartslag. Alles om maar kilometers te maken. Ik was regelmatig in de sportschool te vinden, fietste veel. liet mijn spieren af en toe losmaken en was m’n voeding beter. Ik heb heel hard gewerkt om pijnvrij aan de start te kunnen staan en niet dezelfde fouten te maken. We gaan volgende week zien waar dit op uitdraait!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s