Recap: Berlin Marathon

 

sportograf-137189102

06:15uur: Mijn eerste wekker gaat af. Nodig? Nee niet echt. Ik was natuurlijk al lang wakker. Vol met kriebels en zenuwen lag ik nog in bed, maar nu was het toch echt tijd om eruit te gaan. Vandaag was marathon dag, was ik er klaar voor?

Nog een beetje moe, maar helemaal wakker stortte ik mij op het netjes gesorteerde stapeltje hardloopkleding. Alles lag klaar, dus ik hoefde het alleen maar aan te trekken. Dat was zo gedaan! Daarna was het tijd om te ontbijten, zo’n 3 uur voor de start at ik me door de pannenkoeken die ik had meegenomen. Ik had geen honger, helemaal niet. Maar ik moest toch eten!

Na het aankleden, de pannenkoeken, het 6x checken van m’n tas en zo’n 3 wc bezoekjes gingen we om 07:30 richting de start. Mijn vriendin Juliane wist waar we heen moesten. Fijn, dan hoefde ik daar niet over na te denken. Eenmaal aangekomen op het station moest ik (alweer) naar de wc. Gelukkig dacht niemand eraan om bij de McDonalds binnen te wandelen, dus er was geen rij. Dat ging snel! Vanaf het station was het nog een stukje lopen, maar  de vrolijk gekleurde stoet van andere hardlopers was niet te missen. Verkeerd lopen ging dus gewoonweg niet. Bij de poortjes van het startterein namen we afscheid; Juliane mocht niet verder door.

88eab96f-2cd3-4428-b150-7200531bcc2a

Ik gelukkig wel. Ik zocht een rustig plekje op en begon me voor te bereiden op de start: Opwarmen, alles uit mijn tas halen, zorgen dat m’n gelletjes goed en wel in m’n Spibelt zaten (had ik natuurlijk allang gecheckt, maar just to be sure), weer water drinken en natuurlijk vaseline smeren! Het kostte allemaal wat tijd, maar je moet natuurlijk wel goed voorbereid aan de start verschijnen.
Mijn tas inleveren duurde ook wel even, aangezien ik mijn inleverpunt niet kon vinden. Een klein stressmomentje, maar gelukkig niet voor heel erg lang.

IMG_6098

Op naar het startvak! En je raad het misschien al… Ik moest alweer naar de wc. Zenuwplasjes? Ik had ook echt wel veel gedronken, dus zo zeker was ik daar niet van. Eindelijk zag ik de dixi’s (ook niet alles, maar als het niet anders kan!), met ellenlange rijen! Daar ging ik dus echt niet in staan! Maar ik kon het risico ook niet lopen dat ik straks tijdens het rennen last zou krijgen.
Wat kun je dan nog doen? Net als een hoop andere mensen het park insluipen en een afgelegen bosje zoeken. Maar (hoge) nood breekt wet, toch?
Gelukkig kon ik vriendin Petra daarna nog wel in het startvak vinden en konden we samen wachten op het startschot, dat om 10:05uur voor ons zou gaan. De zenuwen begonnen te komen! Al die lopers bij elkaar… En bijna was het zo ver! Er werd afgeteld. Ready, set….

28678bd7-9548-415b-8c56-d5490ef7a4f5.JPG

GO!

sportograf-137193236.jpg
We waren van start. Al snel liepen we de mat over en in de verte zag ik het eerste Berlijnse kroonstuk: Siegessäule, een groot monument midden op een nog grotere rotonde.

IMG_6112

Deze (rotonde) moesten we om. Petra was ik al snel kwijt, maar dat maakte niet uit. Er liepen nog duizenden mensen om me heen, dus alleen zou ik me niet voelen! Ik merkte dat ik erg in moest komen. Dat heb ik vaker het eerste stukje. M’n lichaam voelt nog moe en mijn ademhaling moet even onder controle gebracht worden. Meestal gaat dat redelijk snel over, nu ook gelukkig. Ik moest vooral niet nadenken over de afstand die ik nog te gaan had. Hoofd leeg en lekker proberen te lopen!

5-10km

Het was warm! Iedere keer dat ik een blik op m’n horloge wierp, werd ik onrustiger. M’n hartslag wilde niet onder de 180 zakken. Behoorlijk hoog dus, zou ik daar later geen last van krijgen? We liepen heel erg in de zon en ik had al zoveel dorst!
Rond een kilometer of 7 begon ik een zeurende pijn in mijn hoofd te voelen, waarvan ik wel een beetje schrok. Hoofdpijn? Nu al? Ik probeerde er niet aan te denken en het gevoel uit te bannen. Dat lukte aardig en uiteindelijk trok het weg!
Behalve de warmte kon ik me wel goed handelen. De kilometers tikte weg en er stond behoorlijk wat publiek! Dat maakt het heel erg gezellig.

10-15km

Slingerend door Berlijn. Eigenlijk weet ik niet zo goed meer waar ik precies gelopen heb. Alles ging als een waas aan me voorbij. Sommige dingen herkende ik, anderen totaal niet. Toch genoot ik wel hoor! Het was heel bijzonder, tussen al die andere lopers.
Bij 14,5km gaf mijn Garmin aan dat het tijd was voor m’n eerste wandelpauze van 500m. Ik haalde mijn telefoon van vliegtuigstand (anders gaat ie zo snel leeg) en smste Juliane of ze me een flesje water kon geven op 25km. Er stonden veel waterposten, maar ik wilde liever nog wat extra! Dan kon ik altijd ergens op terugvallen. Bij 15km begon ik weer te lopen.

 

sportograf-137240925

15-20km

Ik kan me nog herinneren dat ik mijn afstand hier begon te vergelijken met een halve marathon. Dan was ik al bijna klaar geweest! Nu moest ik nog een heel stuk.
Rond 20km zat ik er doorheen. Ik moest weer wandelen en mijn benen voelden echt al erg zwaar. Ik zou het niet halen, schoot door m’n hoofd. De finish was nog zo ver weg, dat ging me toch niet lukken.
Deze ‘doem gedachten’ probeerde ik natuurlijk meteen uit m’n hoofd te zetten, maar dat gaat soms lastig. Ik moest bijna huilen bij het idee dat ik na al het harde werken de afgelopen maanden die medaille misschien niet zou krijgen. Dat mocht gewoon niet gebeuren, dus ik dwong mezelf door te lopen.

20-25km

Het halfwaypoint was voorbij en mentaal ging het ook wel weer een stuk beter! Juliane stond bij 25km, dat was nog maar een klein stukje. En bij 25 was ik al bijna bij 30. En 35. En 40. En dan was ik er zo goed als!
Ik liep wel makkelijker dan een paar kilometer geleden, maar moest wel zorgen dat ik echt genoeg bleef drinken! Iedere drankpost 2 bekertjes. En een ander gooide ik over mezelf heen, zodat ik nog een beetje af kon koelen. Ondanks dat ik nu minder last had van de zon, bleef het behoorlijk warm. Gelukkig werd er goed voor ons lopers gezorgd. Regelmatig zag ik zelfs een brandweerwagen staan, met de waterslang omhoog gericht, net alsof het regende. Heerlijk om daar onderdoor te lopen!

sportograf-137387208.jpg

25-30km

Daar stond ze! Mijn vriendinnetje.. Zo fijn als je een bekend gezicht langs het parcours ziet. Ik zag haar meteen, want er stond helemaal niet zoveel publiek (en waarschijnlijk stond ik ook op de uitkijk!) en trapte op de rem. Ik stond even bij haar. Ik wilde niet meer, maar het was nog ‘maar 17km’. Dat kon ik, vertelde ze mij. En ze had gelijk. Ik gaf haar geen knuffel (dat deed ik haar niet aan) en ging gewapend met een flesje water verder.Op naar de 30!
Ondertussen liep mijn Garmin een stukje voor, wat soms nog best bedriegend kan zijn.

sportograf-137408444

 

30-35km

Sia schalde door mijn oortjes terwijl ik over de Kurfurstendamm rende. The greatest alive. En dat vond ik eigenlijk ook wel, dat ik deze afstand al had afgelegd! Want nog steeds bleef ik vooruit gaan. Het tempo ging langzaam achteruit en ik laste af en toe een 100m wandelpauze in (of dat hielp… Geen idee. Je moet daarna weer helemaal opstarten. Maar ik vond het prettig om de resterende afstand op te delen)
Ik zag de gebroken kerk (kaiser wilhelm gedächtniskirche) en wist opeens weer waar ik was! Er gebeurde zoveel langs de kant van de weg. Kinderen die high fives uitdeelden, muziek bandjes, Mensen met leuke spandoeken. Motiverende teksten die je toe schreeuwden. Pain is temporary, pride is forever, bijvoorbeeld. Tja, makkelijk gezegd vanaf de kant! (Maar het is wel waar natuurlijk). Er was een goede sfeer en dat geeft energie!
Mijn benen deden wel zeer en waren er zo ongeveer wel klaar mee. Maar dat kon nog niet, ik moest nog ruim 10km. En opgeven kon echt niet meer, dus vastberaden bleef ik mijn ene voet voor de ander zetten. En zo tikten de kilometers voorbij!

35-40km

410d57fd-2c69-4f65-acae-e021e69d3da8.jpg

Ook het 35km punt was voor mij weer een hoogtepuntje. Daar stond Juliane weer op me te wachten om me de laatste paar kilometer door te helpen. Maar net nadat ik de 35km mat over hobbelde, stortte deze achter mij volledig in elkaar! Had ik even mazzel.
Om me heen waren veel mensen aan het wandelen en ik had zelf ook behoorlijk veel moeite te blijven rennen. Maar ik deed het wel! Ondanks dat m’n voeten onderhand afstierven, mijn benen brandden en m’n heupen enorm stijf werden. De finish kwam in zicht! Ik wist dat ik het ging halen. Ik wist het gewoon!
Ergens tijdens al die kilometers veranderd er iets. Terwijl ik me rond de 20km nog zorgen maakten of ik de finish zou halen, was daar nu geen twijfel meer over mogelijk. Op welke manier dan ook, die finish boog ging ik onderdoor!
Tussen de 35 en 40km stond ook weer meer publiek. Schreeuwend langs de kant. Meerdere keren hoorde ik hen mijn naam roepen (blijkbaar een gemakkelijke naam voor die Duitsers). Zelfs een paar keer door een megafoon! Dat geeft echt een enorme boost. Het laatste zetje richting die finish.

sportograf-137734744.jpg

40-finish!

Die laatste paar kilomters waren aanpoten! Maar ook geweldig mooi. Ik herkende nu verschillende gebouwen en kreeg meer van de omgeving mee. En die is indrukwekkend in hartje Berlijn.
En daar was ie dan, in de verte: De Brandenburger Tor! Niet de finish, dat wist ik wel, maar die was er vlak achter. Ik was zo opgelucht dat ik er bijna was. Het moment dat ik onder de Brandenburger Tor doorliep.. Een en al kippenvel. Zoveel mensen, zo’n magisch moment! Wauw.
Achter het monument lagen een hoop fotografen op de grond, dus ik deed nog even m’n best er goed op te staan! (Ik vrees trouwens dat ik daar volledig in gefaald heb, maar I tried!) En toen kwam het laatste stukje. Een rechte lijn richting de finish (al ging die in mijn huidige staat misschien niet heel recht). Een versnelling kreeg ik er niet meer uit, maar het voelde echt geweldig! Nog meer kippenvel momentjes.

sportograf-137186663
Hardlopen is nou eenmaal niet altijd gemakkelijk. Zeker niet na 41km!

En toen was ik er! Ik kon echt helemaal niets meer. Stapje voor stapje liep ik achter de menigte aan. Ik kreeg mijn medaille om m’n nek gehangen en toen realiseerde ik me dat het echt gelukt was. Al het harde werken de afgelopen maanden was niet voor niets geweest: Daar was ie! De medaille. Moest ik wel een traantje om laten hoor! Hij was mooi en zo dik verdiend.

IMG_6119

Maar het was nog niet voorbij. Nog niet helemaal althans. Ik haalde mijn tas op en moest vervolgens mijn race chip weer inleveren, die zat aan mijn schoenveters, dus die schoenen moesten uit. Ik kan je vertellen; dat was een enorme uitdaging! Ik kreeg ze gewoon niet uit! Hetzelfde met mijn compressie tubes. Als iemand anders je schoenen uit moet trekken weet je dat je diep genoeg gegaan bent.
En daar bleef het niet bij. Ieder trapje dat ik daarna op moest ging zijwaarts, voetje voor voetje. Op de wc gaan zitten leek opeens een onmogelijke taak en ik heb nog nooit zo vaak de lift gepakt! Ik was gewoon helemaal gebroken. Goed nieuws was wel dat mijn knie niet meer pijn deed dan de rest van m’n lichaam, dus die had het goed gedaan vandaag!

IMG_6145

Met een grote warme choco (is chocolademelk niet een enorm goed hersteldrankje?) vertrokken we weer richting huis, waar ik snel een douche kon nemen voor we weer richting de stad gingen. Samen met Petra en haar vriend Bjorn (die niet gelopen had) gingen we een hapje eten. Celebration dinner! En dat ging er na 42,195km (of volgens mijn Garmin 42,6km) erg goed in!

IMG_6134

Ook deze marathon was weer een geweldige ervaring. Het was warm, maar daar kun je nu eenmaal niets aan veranderen. Goed blijven drinken en verkoeling zoeken.
Er stond minder publiek dan ik had verwacht, maar het scheen dat er meerdere dingen tegelijk gaande waren in de stad, dus misschien is het dan ook wel logisch.

Meerdere keren heb ik mezelf vervloekt tijdens deze race. Gezegd dat ik dit echt NOOIT meer zou doen, want wat deed ik mezelf eigenlijk aan?! Ik had pijn, wilde niet meer en zat er regelmatig flink doorheen.
Maar het moment dat je dan toch die finish haalt, dat gevoel is echt onoverwinnelijk! Als je ziet waar je lichaam toe in staat is. Hoever je jezelf kan pushen als je je hoofd ertoe zet. Dat is echt bizar en ook iets heel moois wat je kunt leren uit hardlopen (of welke sport dan ook)
Door mijn blessure had ik maar heel weinig tijd om te trainen. Pas in juni mocht ik weer en liep ik mijn eerste 10km. In 3 maanden moest ik klaargestoomd worden voor deze marathon. Geen tijdsdoel, alleen die medaille. En dat is gelukt!

IMG_6171

Nu kan ik twee Marathon Majors van mijn lijstje strepen: Berlijn en New  York. Ik was uiteindelijk iets langzamer dan vorig jaar in New York, maar dat was te verwachten. Ik was gewoon minder fit en goed getraind. Niet ideaal. Maakt het uit? Absoluut niet!
Ik heb mijn doel bereikt en ben enorm trots op wat ik heb gedaan!

sportograf-137164988

 

2 gedachtes over “Recap: Berlin Marathon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s