Als een kaartenhuis uiteen

IMG_2940.JPG

Zo’n moment dat je denkt dat alles op rolletjes loopt, dat je gewoon weet dat je gaat komen waar je graag wil zijn. Zo voelde ik mij, afgelopen zomer. Want alles ging toch hartstikke goed? Totdat het niet zo goed meer ging en ik het idee had dat de grond onder me vandaan getrokken werd.. Even was ik de controle volledig kwijt. Het was vervelend en regelmatig stel ik mezelf de vraag: Gaat het nu nog wel lukken?

Waar ik het precies over heb? Een tijd geleden alweer schreef ik een artikel over een probleem dat ik al heel erg lang heb. Ruim de helft van m’n leven, als ik er goed over nadenk. Iets waar ik me af en toe nog steeds wel een beetje voor schaam en wat ik ook echt nog niet hardop kan zeggen. Meestal heb ik het daarom over het probleem dat ik heb met eten. Ik had last van eetbuien, gevolgd door periodes van compensatiedrang (in mijn geval dus niet eten). Hartstikke zelf destructief en heel ongezond dus, waar ik ook echt vanaf wilde. Daarom heb ik hier hulp voor gezocht. Die ik overigens nog steeds heb.

Afgelopen zomer ging het erg goed! Ik zette enorme sprongen vooruit. Ik kreeg eetmanagement en leerde weer op een normalen manier te eten; genoeg, zodat je lichaam de juiste voedingsstoffen binnen zou krijgen en niet zou gaan schreeuwen om eten. Dat kun je uiteindelijk moeilijk volhouden.
Ik at goed, regelmatig, voelde me stukken beter en mijn lichaam veranderde ook. Een klein beetje, langzaamaan. Wauw, dat ging top! Ik had het idee dat ik al zoveel geleerd had, misschien was ik er al wel bijna!

FOUT

Dacht ik daar even veeeel te gemakkelijk over. Zodra ik terugkwam van vakantie ging ik al onderuit (figuurlijk natuurlijk). Had het te maken met anders eten op vakantie? Misschien… Ik had me niet helemaal aan de lijst gehouden, dat kon ook helemaal niet. Maar dat was niet de grote trigger, denk ik..
Na de vakantie had ik last van wat stress en zat ik helemaal niet lekker in m’n vel. Ik heb nooit goed geleerd echt te ‘voelen’ en met bepaalde emoties om te gaan. Mijn oorspronkelijke reactie op emoties die ik niet wil voelen, is eten. Natuurlijk wil ik dat helemaal niet, maar soms gaat het automatisch en denk ik er niet bij na. Het is iets wat ik al zo lang doe. Terug uit Krakau had ik hier behoorlijk last van. Hoe krijg ik dat weer op de rit?

Een andere factor die hier nog eens lekker bovenop kwam was de marathon. Niet zozeer omdat die zorgde voor nog meer stress, maar omdat ik hier anders voor moest eten. En daar kon ik totaal niet mee omgaan.

Ik neem je even mee naar een jaar geleden, toen ik trainde voor New York. Voor die tijd was ik veel afgevallen (zo’n 25 kilo) en naar mijn idee kon er kon nog wel meer af… Ik bleef te weinig eten, waardoor mijn lichaam niet goed kon herstellen van mijn trainingen. Dit alles om meer af te vallen, maar het werkte alleen averechts! Mijn lichaam ging schreeuwen, het had energie nodig. En vaak gaat het op dat moment mis. Tijdens mijn trainingsperiode kwam ik de nodige kilo’s aan… Tot mijn eigen frustratie en ellende.

Terug naar een paar weken geleden… De weken voor Berlijn. Ik had de afgelopen maanden toch veel geleerd? Ik zou echt never nooit weer in dezelfde valkuil trappen als vorig jaar!
Nou, dus wel. Of deels dan, in ieder geval. Weer was ik constant met mijn voeding aan het rommelen. Op de een of andere manier kon ik er geen vat op krijgen. Die lijst kon wel de prullenbak in voor de pre-marathon weken, want het voldeed niet. Zeker op trainingsdagen was het gewoonweg niet voldoende. Als je ruim 20km loopt moet je toch wel iets meer. ‘Dan voeg je toch gewoon wat toe?’ Zou je denken… Voor mij was het alleen echt niet zo makkelijk. Ik kon het schemaatje wat voor mij was opgesteld niet volgen, en zelf kon ik het nog helemaal niet.

Het feit dat ik nu zelf naar eigen behoefte moest gaan eten, wat ik nog niet kon, en een wat mindere periode zorgden ervoor dat ik keihard terug klapte. Met een rotvaart kwam ik weer op rock bottom terecht. Of zo voelde het… Het was vervelend, het voelde weer alsof ik de controle over mezelf totaal verloren was. Ik probeerde het even los te laten en zeker niet te compenseren, want dat zou ook ontzettend dom zijn… Zo vlak voor de marathon. Volle focus op die 42,195km en de rest kwam wel weer, hoopte ik.

Het is me helaas nog niet helemaal gelukt het weer op de rit te krijgen. Gelukkig gaat het stapje voor stapje wel wat beter.. Nu weet ik ook wel van mezelf dat ik het pas goed vind als ik volledig volgens die lijst eet, wat natuurlijk ook niet realistisch is. Dat moet ik ook nog leren los te laten. Maar hey, ieder heeft zijn leerpuntjes, toch?
Deze terugval probeer ik maar te zien als een leermoment. Ondanks dat ik er natuurlijk ontzettend van baal en het ook best eng vond me weer zo machteloos te voelen als eerst. Misschien is het beter dit nu door te maken, nu ik nog de hulp kan vragen die ik nodig heb. En… Progressie gaat nooit in een stijgende lijn, toch?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s