Als je er ECHT even klaar mee bent…

C0D236D5-7831-442F-9FED-A2BB1D91813A

Stop je dan? Of ga je toch maar door? De afgelopen periode (of maanden eigenlijk) zat ik in zo’n vibe. Vooral met hardlopen. Ik had er geen zin in, haalde er totaal geen voldoening uit en als ik dan toch ging vond ik het allesbehalve leuk. En dat is nog wel een understatement! Maar ik moest van mezelf…

Ik moest iets aan mijn conditie blijven doen. Fit blijven (of eigenlijk worden, want zo heel fit was ik ook niet meer) En de ultieme manier om dit te doen was hardlopen. Ongeacht of ik het wilde of niet, het moest gedaan worden.
Als het een gevreesde trainingsdag was zag ik de hele dag op tegen het moment dat ik mijn hardloopschoenen aan moest trekken. Ik bleef het uitstellen en excuses bedenken. Soms ging ik wel en tijdens mijn loopje kon ik dan alleen maar denken aan hoe stom ik het vond en hoe slecht het ging. Soms ging ik niet en dan voelde ik me een faler, mega schuldig dat ik niet was gegaan. In beide gevallen voelde ik me er niet beter op. Ik begon me zelfs af te vragen of ik het lopen mezelf niet al die tijd had opgelegd. Had ik het altijd zo stom gevonden?

Toen was het moment daar… Dat ik me eigenlijk af ging vroegen waarom ik mezelf dat gedoe allemaal aan deed? Als ik er echt zo’n hekel aan had, waarom bleef ik het mezelf dan opleggen om te gaan? Het feit dat ik van de fysio niet zoveel meer mocht doen klonk me eigenlijk als muziek in de oren. Ik vond het helemaal niet erg dat ik me moest inhouden en vond het eigenlijk wel een mooi excuus om helemaal niet meer te lopen. En zo geschiedde.
Ik sportte natuurlijk nog wel hoor, maar alleen waar ik zin in had. De afgelopen tijd was dat vooral krachttraining en kickboksen. Vooral in het kickboksen had ik mijn grote nieuwe liefde gevonden! Heerlijk vond ik het, een uurtje erop los knallen. Hoewel tijdens het hardlopen een uur een eeuwigheid leek te duren, was een kickbokstraining echt zo voorbij! Het maakte me blij!

Ik miste het lopen totaal niet. Wat ik wel miste was de mensen waarmee ik het lopen deelde. En ik was bang dat ik sommige van die mensen daardoor minder zou spreken of zien. Ik deelde het lopen bijvoorbeeld met mijn vader, zou die het niet jammer vinden dat ik het niet meer deelt? Ik was ik bang vrienden hierdoor kwijt te raken. Het sociale aspect van het lopen, of eigenlijk het gemis hiervan, was iets wat me toch wel zwaar viel.

Samen met mijn vader ging ik daarom op 28 april naar Antwerpen, voor de 10 EM. Lopen ging ik zelf natuurlijk niet, al had ik mezelf wel maanden daarvoor ingeschreven. Maar in mijn huidige staat ging het hem niet worden. En ik had er ook niet eens zin in. Mijn startnummer haalde ik wel op, maar vervolgens ging ik lekker mijn vader aanmoedigen. Of ik het jammer vond dat ik zelf niet liep? Echt niet!! Ik ging lekker een wandelingetje maken onder mijn paraplu. Het was een hele gezellige dag! Toen mijn vader later vroeg of ik geen hardloopkriebels had gehad kon ik alleen maar concluderen: Kriebels? No way! Ik was er klaar mee!

Maar toen gebeurde er iets geks. Ik kreeg zowaar zin om weer een keertje te gaan lopen. Het zonnetje scheen en ik besloot het erop te wagen. Heel rustig, met wandel minuutjes tussendoor. En het viel me alles mee.. Ik dacht niet meer alleen maar aan hoe stom ik het vond, maar ook dat het eigenlijk best lekker was.
De afgelopen weken heb ik weer wat meer gelopen. De afgelopen drie dagen zelfs elke dag! En nee, niet omdat het moest, maar omdat ik dat wilde. Heel langzaam probeer ik iets op te bouwen. Niet te snel natuurlijk, want ik heb ook geen zin in een zeurende knie. Maar wat goed voelt kan gewoon. En dit voelt goed!

Ik was er zo van overtuigd dat ik nooit meer echt zou gaan lopen, omdat ik het toch niet meer leuk zou vinden. Meedoen met wedstrijdjes zag ik helemaal niet meer zitten. En nu moet ik toch toegeven dat ik wel weer bezig ben met een aantal plannetjes. (Niet alleen met lopen overigens) Of die er ooit gaan komen is natuurlijk de vraag. Maar voor nu is het prima zo!

Hoe het deze verandering is begonnen? Ik heb werkelijk waar geen idee. Komt het doordat ik de rust heb gepakt en even helemaal niets van mezelf moest? Herken jij dit ook? Heb je ook weleens het gevoel dat je

Een gedachte over “Als je er ECHT even klaar mee bent…

  1. Ik herken het wel. Heb er meestal last van als ik gewoon moe ben en denk dat ik mijn trainingen niet goed kan uitvoeren. Als ik dan geweest ben voel ik me vaak weer heerlijk, maar soms blijft het inderdaad langer hangen…. Periodiseren werkt bij mij wel goed, met blokken werken waar zeker ook die rustweek in zit. Een mooie doelstelling hebben werkt ook goed vind ik.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s