Recap: De Nacht van de Vluchteling

IMG_9227

Iedere dag op mijn werk kom ik in aanraking met (de kinderen van) vluchtelingen. Ik hoor soms delen van hun verhalen. De dingen die zij hebben meegemaakt geven je de rillingen; het zou je ergste nachtmerrie zijn en ik kan me er zelf geen voorstelling van maken. Daarom wilde ik mij voor hen inzetten, zodat zij ook een kans hebben op een waardevol en veilig leven. In de nacht van 15 op 16 juni kreeg ik een vleugje van de ervaring om een vluchteling te zijn en diep in de nacht op pad te gaan. Samen met een collega liep ik de Nacht van de Vluchteling!

Tijdens een borrel op het werk liet ik me overhalen: 40km wandelen, dat kon ik toch wel! Zeker na  het lopen van twee marathons. Later merkte ik dat ik mezelf toch best onderschat had. Het trainen kost ontzettend veel tijd, wandelen gaat nou eenmaal niet zo snel. En ik had niet zo heel veel zin er zoveel tijd in te steken. De trainingen waren dus maar schaars. En ik moet eerlijk toegeven, van tevoren had ik maar weinig zin! Toch wist ik dat ik het moest doen. Ik moest deze uitdaging aan gaan. Voor mijzelf, maar ook voor de sponsoren die zo geweldig waren geld te geven!

Daarom zat ik op 15 juni, 22:15uur, in de trein richting Amsterdam. Ik zou namelijk samen met een collega en haar vader (toevallig ook leerkracht) van Amsterdam naar Haarlem lopen. Natuurlijk met een omweg, want rechtstreeks is dat geen 40km.
Ik had mijn schoenen, jasje en tas mee die ik ook voor mijn vakantie in Canada wilde gebruiken, dus die kon ik mooi uittesten!

Eindelijk beginnen

EF343B55-BDBB-47A1-89C5-9ECA4B2DD0B8

Rond 23:00uur stonden we eindelijk aan de start in Amsterdam en was het wachten bijna voorbij! Er was een korte warming up, we konden nog even snel naar een (normale) wc en om middernacht werd het startschot door Femke Halsema gegeven. Samen met honderden andere mensen waren we op weg!

a6819abf-f0f2-4a1b-bcf2-5614169d03e0.jpg
Klaar voor de start!!

De eerste kilometers liepen we in een kudde mensen en was het moeilijk een lekker tempo te vinden. Maar gezellig was het wel. Ik kletste lekker honderduit met de vader van Karlijn, mijn collega en we stuurden vrolijke appjes in de ‘Babbelbox’ om onze collega’s op de hoogte te houden! Het was best prima eigenijk, zo ’s nachts lopen. We liepen een stuk door het Amsterdamse Bos, dat was best bijzonder in het donker! Of nouja, mensen droegen lampjes, dus het was net een lichtjestocht.
Na de eerste rust- en stempelpost op 12km liepen we al snel het bos weer uit. Nog steeds voelde het prima, ik had niets te klagen!

Dit ging lekker!

IMG_9220
Halfway en nog steeds lekker donker!

De tweede post was rond 18km. Geen idee waar het was, maar de organisatie had het gezellig gedaan. Live muziek, gratis koffie en thee en een plekje om te zitten. Dat was ook wel even nodig, kan ik zeggen!
Maar al snel gingen we vol goede moed verder; op naar de 27km, waar de volgende stempelpost was. Rond dit punt (ook wel rond 4uur ’s nachts) had ik niet veel zin meer om te praten en stopte ik mijn oordopjes in mijn oren. Mijn marathonlijst waar ik naar luisterde bracht een hoop herinneringen boven en gaf weer wat hernieuwde kracht! Het 20km punt passeerde we dan ook nog met een grote glimlach!
Na de 20km had ik er ook flink de pas in! Ik liep naast de vader van Karlijn en die liep lekker door. Voor mij was dit ook makkelijk om vol te houden en naar mijn idee kon ik nog wel even zo door gaan!
Toen ik en paar kilometer later echter wat gas had teruggenomen kwam ik niet meer in dat tempo en ging het toch iets lastiger. Ik begon mijn lichaam ook best wel te voelen, moest ik eerlijk toegeven!

IMG_9221
Even opladen bij het 27km punt.

Het rustpunt op 27km kwam dan ook als geroepen. Toch wel wat moe aten we een krentenbol en wat tuc-koekjes, maar te lang moesten we niet blijven zitten. Dan wordt opstaan ook alleen maar moeilijker. (En dat was ondertussen al niet makkelijk meer)
Al snel gingen we dus weer verder. Het volgende rustpunt was pas op 35km, dus het was nog wel een stukje!

De hel van 29

58b702f7-b545-4047-b50d-c30dcf169d5d
30km, YEAH!

De eerste kilometers gingen goed, dat beloofde wat, dacht ik zelf! Ik liep lekker op het ritme van mijn muziek (zo kon ik het luidkeelse gezang van Karlijn ook niet horen) en voelde me na die korte pauze wel weer prima! De menigte was wel een stuk verspreid maar er liepen constant mensen in het vizier. Het ging lekker!
Tot ongeveer kilometer 29, toen kwam de klap. Ik kreeg erge last van mijn benen en rug en het lopen ging naar mijn idee steeds langzamer en moeilijker. Ik had er geen zin meer in en wist niet hoe ik het tot het einde moest volhouden. Maar volhouden zou ik, natuurlijk! Ik probeerde het per kilometer te bekijken (en kon alles bijhouden op mijn Garmin) en wist dat doemdenken geen zin had. Dat had ik wel geleerd van mijn marathons. Maar my God, deed het toen ook zoveel pijn?!

IMG_9224
Het 36km rustpunt, lachen als een boer met kiespijn!

Yes! Bij 36km was er weer een rustpunt, ik kon even zitten! Na een klein, onverhard paadje waar je steeds moest opletten dat je niet over je eigen voeten struikelde, wilde ik zo graag even rusten! Of tenminste, dat dacht ik…. Toen ik eenmaal zat kwam ik gewoon niet meer overeind. Ik kon niet meer lopen, laat staan op tempo.
Uiteindelijk heb ik een pijnstiller ingenomen en ging het lopen gelukkig iets gemakkelijker. Maar echt, m’n voeten, scheenbenen, rug.. Zelfs m’n armen, ALLES deed pijn!

De emo in mij kwam naar boven

IMG_9222
We proberen nog te lachen (of in Karlijns geval, zingen…)

Die laatste kilometers waren dan ook echt niet leuk! En dat is nog zacht uitgedrukt. Ik strompelde maar een beetje achter Karlijn en haar vader aan en wilde af en toe keihard huilend op de grond gaan zitten. Maargoed, dan was ik natuurlijk niet meer overeind gekomen! En ik moest doorzetten want ik was er bijna.
Huilen gebeurde trouwens sowieso steeds, daar hoefde ik niet voor te gaan zitten. Ik werd echt een beetje emo, met de finish in zicht.

Uiteindelijk kwamen we na ruim 8uur lopen over de finish. Manmanman wat was ik trots! Het was een hele tocht geweest en we hadden het maar mooi gehaald! En ook nog eens flink wat geld opgehaald voor Stichting Vluchteling! Wat wilden we nou nog meer?
Nouja, ik zou wel wat gemakkelijker willen lopen, want dat lukte echt voor geen meter! Naar mijn idee voelde ik me verrotter dan na mijn marathons! Gelukkig stond mijn fiets bij de finish en wonder boven wonder ging fietsen nog prima. Op naar huis (en bed) dus.

En hoeist nu?

Hoe het nu met de spierpijn is? Eigenlijk best goed! Zondag kon ik nog heel slecht lopen, maandag alweer wat beter. Ik heb vooral erg veel last van de vermoeidheid gehad (niet gek, als je een nacht overslaat) Maandag op school kon ik mijn ogen amper open houden en viel ik meteen bij thuiskomst in slaap. En ook nu voel ik dat ik nog niet helemaal hersteld ben, maar dat komt wel weer!

Ik ben blij dat ik deze uitdaging ben aangegaan. Voor mezelf, ik ben trots dat ik dit heb uitgelopen! En natuurlijk voor de bijdrage die ik kon leveren aan het werk van Stichting Vluchteling. Het was een mooie ervaring, die ik zeker niet had willen missen!

2 gedachtes over “Recap: De Nacht van de Vluchteling

  1. Well done !
    Marathon hardlopen is andere koek .vergis je niet in het sporten in de nacht .
    Loodzwaar en geweldig gedaan.
    Mooi beschreven te lopen zoals een vluchteling door de nacht

    Like

  2. Wat een bijzonder invoelend verslag. We konden bijna de pijn en emotie meevoelen. Die laatste kilometers op karakter, ontzettend goed en bedankt voor je topprestatie. Tot volgend jaar? 🙈 groeten van Robert, team Nacht van de Vluchteling

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s